Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

Αντίο


Έπειτα από περίπου 2 χρόνια, το παρόν ιστολόγιο, φτάνει στο τέλος του.

Καλή χρονιά

Ο Στοχαστής

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2009

Έμπνευση...

...έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις.
Ευτυχώς γιατί πολύ ξηρασία είχαμε τελευταία.

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2009

…your heads will fall as well

Κοιτώ γύρω μου. Δεν αντέχω για πολύ. Τέτοια μαυρίλα.
Όλοι φταίνε.
Κόμματα, δεξιά, αριστερά, στρατός, αστυνομία, τηλεοράσεις, σχολεία, οικογένειες, εμείς οι ίδιοι.
Ξέρω, είναι μάταιο να πηγαίνεις κόντρα. Τι άλλο μπορείς να κάνεις;
Αδιαφορία.
Είναι εύκολο. Μπορείς όμως; Το αντέχεις; Κάτι μέσα σου σε πειράζει, δεν σε αφήνει σε ησυχία.
Πώς το αγνοείς αυτό;
Μπορείς και λες ψέμματα στους άλλους, αλλά αυτό δεν είναι άλλος.
Κοίτα ξανά γύρω σου.
Μπορείς να έχεις τα πάντα. Φτάνει να τα αρνηθείς όλα.
Θα το κάνεις;
-"Πες ψέμματα, αν προσποιηθείς δεν θα καταλάβουν τίποτα"
Κάποιοι σ'αυτό τον κόσμο γεννήθηκαν ήρωες και κάποιοι άλλοι προβλήθηκαν ως ήρωες.
Μου φτάνει που ανήκω στους πρώτους.
Που πηγαίνουμε;
Εγώ ξέρω πολύ καλά που πάω. Για τους άλλους με νοιάζει. Αλλιώς δεν θα ήμουν εδώ.
Περίεργο έτσι;
Κανονικά δεν θα έπρεπε να με πείραζε.
Κανείς δεν λυπάται τα ζώα που πάνε για σφαγή.
Δικαιοσύνη, ελευθερία, ισότητα. Λέξεις που ηχούν διαφορετικά στα αυτιά μου.
Τι και αν τα αφήσω όλα πίσω;
Τι είχα και τι έχασα;
Ίσως εκεί που πάω να είναι καλύτερα.
Δεν μετανιώνω για τίποτα.
Εσείς θα έπρεπε να ντρέπεστε.
Δείτε για μια φορά πίσω από την τηλεόραση.
Διαβάστε για μια φορά μέσα απ'τις γραμμές.
Ακούστε για μια φορά πίσω απ'τις φωνές.
Σταθείτε για μια φορά έξω απ'το κοπάδι.
Έστω και αν είναι η τελευταία σας.

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2009

Για ακούστε!

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

Απολογητικό Σημείωμα

Κατά την προσφιλή μου συνήθεια, γράφω τις βραδυνές ώρες.
Δυστυχώς όμως σήμερα παρόλο που ήθελα να δημοσιεύσω κάτι, όχι μόνο αδυνατώ αυτήν την στιγμή αλλά έχω ξεχάσει τελείως περί τίνος επρόκειτο να γράψω.
Υπόσχομαι πως το συντομότερο δυνατόν θα είμαι πίσω στην δράση του παρόντος ιστολογίου.
Υ.Γ. Καθώς έγραφα το θυμήθηκα, αλλά η ώρα δεν είναι η κατάλληλη για να συνεχίσω.

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2009

Συνέβη το εξής απίθανο:

Ή μάλλον θα έπρεπε να πω τα εξής απίθανα. Διότι πρόκειται για δύο φαινομενικά ανεξάρτητα γεγονότα τα οποία όμως συνδέονται με ένα παράξενο δεσμό. Ας αφήσω όμως τις σκέψεις που βρίσκονται στο κεφάλι μου να παραμείνουν εκεί μέσα και ας προχωρήσω στην ουσία των πραγμάτων.
Όπως υποσχέθηκα, θα εξιστορήσω κάτι το απίθανο. Ως γνωστόν συνηθίζω να δημοσιεύω μέρος του οργίου σκέψεων, που λαμβάνει μέρος στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μου ώστε να πάρουν το μέρος τους άλλες, κυρίως τις βραδυνές ώρες. Σήμερα - και αυτό είναι το πρώτο απίθανο- γράφω μέρα μεσημέρι. Γιατί αυτό;
Όλα λοιπόν συνέβησαν σήμερα το πρωί. Αφορμή στάθηκε ένα άρθρο του Avopolis http://www.avopolis.gr/news/default.asp?ID=15715. Εκεί που κανένας δεν το περίμενε, να σου πετάχτηκαν δύο νέα-άγνωστα μέχρι σήμερα έργα του Μότσαρτ.
Νομίζω ότι τα συναισθήματα που ακολούθησαν είναι λίγο πολύ ευνόητα. Χαρά, ενθουσιασμός, αγωνία, λύπη. Και αυτό γιατί δεν θα έχουμε την χαρά να ακούσουμε τίποτα πρίν από την επίσημη ανακοίνωση στις 2 Αυγούστου.
Υπομονή λοιπόν.

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2009

Χωρίς Τίτλο

Είναι δημοκρατικός διάλογος ο μονόλογος της εξουσίας;


Κυριακή, 12 Ιουλίου 2009

Εχθροί κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα σας

Ή αλλιώς το κράτος του τρόμου



Αυτό είναι κατά πολλούς δίκαιο, εξασφαλίζει την ασφάλεια και μειώνει την εγκληματικότητα.
Είμαστε πλέον στην εποχή που όλα είναι αναλώσιμα. Ο πλανήτης μας, οι χώρες ακόμα και οι άνθρωποι.
Εκφοβισμός, χειραγώγηση, ανασφάλεια, τρομοκρατία. Το τρίπτυχο του σύγχρονου δυτικού κόσμου. Και όχι μόνο.
Φτωχοί αντιμέτωποι με άλλους φτωχούς. Φοβισμένοι πλούσιοι. Κράτη που δεν ξέρουν τι ακριβώς φοβούνται. Και πάνω από όλους και υπεράνω όλων το χρήμα.
Διεφθαρμένοι πολιτικοί, πουλημένοι δημοσιογράφοι, φιλόδοξοι στρατιωτικοί. Και το πλήθος που ακολουθεί πάντα. Με την ίδια συχνότητα. Την ίδια επιμονή.
Ζωή που θυμίζει Monopoly. Μόνο που εδώ δεν παίζεις.
Καλή τύχη στη ζαριά που θα ρίξουν.

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2009

Καινούργια Φωτογραφική Μηχανή

Ναι είναι γεγονός. Μετά από ένα χρόνο αναμονής τελικά κρατώ στα χέρια μου την πρώτη (σοβαρή;!) ψηφιακή φωτογραφική μηχανή. Πρόκειται περί της Sony H20.


Νομίζω πως τώρα θα μπορώ να εκφραστώ μέσω της φωτογραφίας που τόσο πολύ αγαπώ. Βάζω και μερικές από τις φωτογραφίες που έβγαλα εχθές στην Θεσσαλονίκη.


Περισσότερα δείγματα μπορείτε να βρείτε στο link DeviantArt στην κατηγορία Freinds and Links στα δεξιά της σελίδας.

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009

Θα άλλαζες;

Ας σκεφτούμε κάτι φανταστικό για λίγο.

Ας πούμε ότι είσαι μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Τρέχεις με αρκετά μεγάλη ταχύτητα. Ξαφνικά σε χτυπάει ένα άλλο αυτοκίνητο από τα δεξιά σου. Χάνεις για λίγο τις αισθήσεις σου και ξυπνάς μέσα στο τσαλακωμένο αυτοκίνητο μετά από λίγο. Βλέπεις ότι έχεις τραυματιστεί, ακούς τις σειρήνες του ασθενοφόρου, τις φωνές των περαστικών που έχουν μαζευτεί τριγύρω και πονάς σε όλο σου το σώμα. Έπειτα πέφτεις και πάλι λιπόθυμος.

Το επόμενο που θυμάσαι είναι να είσαι σε ένα κρεβάτι, σε ένα δωμάτιο που θυμίζει νοσοκομείο. Καταλαβαίνεις ότι είσαι σε άσχημη κατάσταση από τον ορό που έχεις στο χέρι σου και τον πόνο που νιώθεις σε όλο σου το σώμα. Βλέπεις και έναν γιατρό που είναι δίπλα σου.

Σου λέει ότι είχες ένα τροχαίο ατύχημα. Η κατάστασή σου ήταν πολύ κρίσιμη όταν σε φέραν στο νοσοκομείο. Αυτό όμως που συγκρατείς είναι ότι σε χάσανε για λίγο. Λίγα δευτερόλεπτα μόνο. Για λίγα δευτερόλεπτα ήσουν νεκρός.

Ως εδώ ήταν το φανταστικό μέρος. Τώρα αρχίζει ο προβληματισμός και η αναζήτηση.

Το ερώτημα είναι η επόμενη μέρα.
Θα άλλαζε η ζωή σου από τότε και έπειτα; Θα αναθεωρούσες κάποιες απόψεις σου; Θα συνέχιζες να ζεις όπως και πριν το ατύχημα;

Προσωπικά, νομίζω ότι όσο κι αν είναι ή ακούγεται εύκολο να απαντήσει κάποιος, τελικά αποδεικνύεται ότι δεν είναι.

Κάτι μου λέει ότι με μια πρώτη σκέψη, οι περισσότεροι θα έλεγαν ότι φυσικά και θα άλλαζαν κάποια πράγματα στην ζωή τους, θα έβλεπαν την ζωή από μια άλλη οπτική γωνία. Και όντως έτσι θα έκαναν οι περισσότεροι, στην αρχή. Πιστεύω ότι είμαστε έτσι φτιαγμένοι και μας έχει πλάσει με τέτοιον τρόπο η κοινωνία που ακόμα και ένα τέτοιο ισχυρό σοκ δεν είναι αρκετό για να μας στρέψει κατά 180º. Αν συνέβαινε σε κάποιον κάτι τέτοιο, θα ήταν χαρωπός, αισιόδοξος στην αρχή αλλά μετά θα γινόταν όπως ακριβώς ήταν πριν το ατύχημα με την μόνη ίσως διαφορά τις μερικές φορές που θα του έρθει στη μνήμη το γεγονός.

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2009

Δεν είναι καιρός οι άνθρωποι να αξίζουν πιο πολύ από το κέρδος?

video

Κυριακή, 31 Μαΐου 2009

Μερικές παλιές φωτογραφίες






Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2009

Dante Alighieri

Δάντης


Ιταλός ποιητής από τους μεγαλύτερους της Ιταλίας και του κόσμου.


Ο Δάντης Αλιγκιέρι (1265-1321) γεννήθηκε στη Φλωρεντία το Μάιο του 1265. Η οικογένειά του, χωρίς να είναι από τις πιο πλούσιες και παλιές, ήταν όμως αριστοκρατική και οι πρόγονοί του είχαν δουλέψει για την πατρίδα και είχαν δοξαστεί στους πολέμους.
Ο Δάντης κυριεύτηκε από μικρός απ' τη δίψα της μάθησης. Γνώρισε όλη την επιστήμη του καιρού του, αγάπησε παράφορα τη φιλοσοφία και την ποίηση και ήξερε καλά την προβηγκιανή και τη γαλλική γλώσσα. Νέος ακόμα καταπιάστηκε με το να γράφει στίχους, έχοντας σαν ανώτατο δάσκαλο και πρότυπό του το Βιργίλιο.
Όταν ο Δάντης ήταν ακόμα εννιά χρονών, ένα περιστατικό ήρθε να σημαδέψει τη ζωή του ως το θάνατό του: είδε την κόρη του πλούσιου άρχοντα Φόλκου Πορτικάρη, τη Βεατρίκη, ένα χρόνο μικρότερή του. Η βαθιά εντύπωση που έκανε στο Δάντη, όταν ήταν παιδί, ανανεώθηκε όταν την ξαναείδε δεκαοχτώ χρονών. Φλογερός και μυστικός έρωτας τον συνεπήρε κι άρχισε να υμνεί σε στίχους την "Κυρά των λογισμών" του. Μα η Βεατρίκη πέθανε στα 1290, σε ηλικία 24 χρονών κι ο Δάντης, απαρηγόρητος, προσπαθούσε να γαληνέψει την ψυχή του τότε με πολιτική και πολεμική δράση και πότε με την τέχνη.
Στα 1296 παντρεύτηκε τη Γκέμμα, απ' τη μεγάλη οικογένεια των Ντονάτι. Τη γυναίκα του ο ποιητής δεν την αναφέρει ποτέ. Ξέρουμε μονάχα πως όταν ο Δάντης ήταν στην εξορία η Γκέμμα με τα τέσσερα παιδιά της (Πέτρο, Ιάκωβο, Αντωνία, Βεατρίκη) περνούσε μεγάλες φτώχιες και πέθανε στα 1333, στη Φλωρεντία.
Η Φλωρεντία ήταν τότε, όπως κι όλη η Ιταλία, μοιρασμένη σε δυο μεγάλα κόμματα: στους Γουέλφους, που ήταν με το μέρος του πάπα και στους Γιβελίνους που ήταν με το μέρος του αυτοκράτορα.
Από το 1289 ο Δάντης είχε πάρει μέρος σε πολέμους με το μέρος των Γουέλφων.
Στα 1292 το κόμμα των Γουέλφων νίκησε οριστικά στη Φλωρεντία και έδιωξε από τα αξιώματα τους Γιβελίνους. Μα σαν έλειψε ο κοινός εχθρός, οι Γούελφοι άρχισαν να τρώγονται μεταξύ τους και χωρίστηκαν σε δυο μερίδες: στους Μαύρους και στους Άσπρους. Οι Μαύροι ήταν και συντηρητικοί και οι Άσπροι οι αδιάλλακτοι δημοκρατικοί. Ο Δάντης τάχτηκε με το μέρος των Άσπρων.
Στους αγώνες που ακολούθησαν μεταξύ των δύο μερίδων, οι Άσπροι νικήθηκαν κι ο Δάντης γνώρισε την εξορία και καταδικάστηκε σε θάνατο, αν ποτέ τον έπιαναν. Φτωχός και χωρίς καμιά ελπίδα, απογοητευμένος και αηδιασμένος από τους πρώην φίλους του Γουέλφους, γύριζε την Ιταλία, πουλώντας βοτάνια και γιατρικά για να ζήσει ζητώντας καταφύγιο σαν παράσιτος στις μικρές ηγεμονικές αυλές, τρώγοντας το αρμυρό ψωμί της εξορίας. Κουβαλούσε όμως πάντα μαζί του τα χειρόγραφά του και έγραφε, όπως λέει ο Βοκάκιος, αψηφώντας την κάψα, το κρύο, την αγρύπνια, την πείνα.
Η "Θεία Κωμωδία" είναι το σπουδαιότερο έργο του Δάντη. Στο έπος αυτό μας αναφέρει τους φίλους της νιότης του, το μεγάλο έρωτά του για τη Βεατρίκη, τους αγώνες του και την πικρή του εξορία, μας εμπιστεύεται όλες του τις πίκρες, τις ελπίδες και τα πάθη.
Η ποίηση ήταν πια γι' αυτόν όχι μονάχα η μόνη του λύτρωση, όπου ξεσπούσε κι αλάφρωνε απ' τα μίση, τους θυμούς και τις αγάπες, αλλά και το κλειδί που, όπως έλπιζε, θα του άνοιγε τις πόρτες της Φλωρεντίας και θα του χάριζε το δάφνινο στεφάνι της δόξας.
Όταν κάποτε δόθηκε αμνηστία στους εξόριστους Γουέλφους με τον εξευτελιστικό όμως όρο να ομολογήσουν ότι είχαν σφάλλει, ο Δάντης αρνήθηκε να υποστεί τέτοια ατίμωση.
"Δεν είναι αυτός ο δρόμος, για να γυρίσω στην πατρίδα" είπε. Και συμπλήρωσε με μεγαλύτερη πίκρα: "Και τι με νοιάζει; Μήπως δεν μπορώ και παντού αλλού να βλέπω τον ήλιο και τ' άστρα;" Ο πολυβασανισμένος εξόριστος πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου 1321, χωρίς να επιστρέψει ποτέ ξανά στην πατρίδα του και θάφτηκε με μεγάλες τιμές σε μια αυλή του μοναστηριού του Αγίου Πέτρου, που ακόμα και σήμερα είναι γεμάτη με δάφνες.
Ο Δάντης ονόμασε αρχικά το έργο Κωμωδία όμως μετονομάστηκε σε Θεία Κωμωδία όταν το αποκάλεσε με αυτό τον τρόπο ο Βοκάκιος. Το θέμα του έργου είναι το φανταστικό ταξίδι του συγγραφέα στο βασίλειο των νεκρών, με οδηγό τον επικό ποιητή Βιργίλιο και τη Βεατρίκη. Η ιδέα ενός ταξιδιού στον Άδη και στον Παράδεισο είχε ασφαλώς προηγηθεί στην αρχαιότητα τόσο στον Όμηρο με τον Οδυσσέα όσο και στον Βιργίλιο με τον Αινεία. Το έργο χωρίζεται σε τρία μέρη: Κόλαση, Καθαρτήριο και Παράδεισος. Κάθε μέρος περιλαμβάνει 33 ωδές και μία εισαγωγική. Το έργο αντικατοπτρίζει μεταξύ άλλων πολλές αντιλήψεις της μεσαιωνικής φιλοσοφίας.
Στην Κόλαση, η οποία περιγράφεται να έχει κωνοειδή μορφή, ο Δάντης καυτηριάζει όλους τους εγκληματίες και τους πολιτικούς του αντιπάλους εμφανίζοντας τους να βασανίζονται με φρικτό τρόπο. Στο Καθαρτήριο, περιγράφει πώς – σύμφωνα με τις μεσαιωνικές αντιλήψεις – γίνεται η κάθαρση της ανθρώπινης ψυχής από τις αμαρτίες της πριν αυτή εισέλθει στον Παράδεισο, όπου γίνονται δεκτοί όλοι οι ενάρετοι άνθρωποι. Τέλος, στον Παράδεισο, ο Δάντης περιγράφει την συνάντησή του με τους Αγίους και τους μεγάλους διανοητές.
Η Θεία Κωμωδία αποτελεί επιπλέον σημαντική προσφορά του Δάντη στη διαμόρφωση της ιταλικής γλώσσας. Ουσιαστικά κατάφερε να συνθέσει τα λατινικά, τα οποία ομιλούνταν από τους μορφωμένους και τη φλωρεντιανή διάλεκτο που μιλούσε ο λαός.
Στη ζωή κάθε ανθρώπου υπάρχουν κάποιες ” μαγικές ” στιγμές που καθορίζουν το μέλλον του, την πορεία του, το ίδιο του το είναι, όσο κι αν αυτό φαίνεται υπερβολικό . Για τον εννιάχρονο Δάντη Αλιγκέρι η στιγμή που πρωταντίκρυσε την οκτάχρονη Βεατρίκη Πορτινάρι στη μεσαιωνική Φλωρεντία, ήταν μια τέτοια ” μαγική ” στιγμή . Εκείνη απλά πέρασε από μπροστά του χωρίς να ανταλλάξουν ούτε μια λέξη . Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο .
Το κεραυνοβόλο συναίσθημα που κατέκλυσε το μικρό αγόρι και αναστάτωσε την ψυχή του θα γίνει βεβαιότητα όταν εννέα χρόνια αργότερα η όμορφη Βεατρίκη θα τον ξανασυναντήσει και αυτή τη φορά θα τον χαιρετήσει . Ο Δάντης είναι πια σίγουρος . Είναι βαθιά και αθεράπευτα ερωτευμένος μαζί της . Δεν υπάρχει επιστροφή για εκείνον αλλά ούτε και λύτρωση . Είναι ήδη παντρεμένος με την Γκέμμα Ντονάτι ( με συνοικέσιο που είχε κανονιστεί απ’όταν ήταν δώδεκα χρονών ) αλλά και η Βεατρίκη έχει παντρευτεί κάποιον άλλο … Αποφασίζει λοιπόν να κρατήσει τον έρωτα του για εκείνη κρυφό .
Οι επόμενες συναντήσεις τους θα είναι το ίδιο τυπικές και θα περιορίζονται σε αλληλοχαιρετισμούς για το νεαρό όμως Δάντη θα αποτελούν το μοναδικό αληθινό νόημα της ζωής του . Μέχρι που η Βεατρίκη, μόλις στα 24 της, πεθαίνει αιφνίδια . Ακόμη όμως και μετά θάνατον το εμμονικό πάθος του για εκείνη δεν σβήνει . Η Βεατρίκη θα παραμείνει αέναη πηγή έμπνευσης για τον ποιητή . Η παντοτινή Μούσα του .
Δύο χρόνια μετά το χαμό της ο Δάντης αποφασίζει να γράψει ” αυτό που δεν γράφτηκε ποτέ και για καμιά ! “, το σχεδόν αυτοβιογραφικό έργο του ” La Vita Nuova “ ( 1292 ) . Η ιστορία του πλατωνικού του έρωτα, της ” νέας ζωής ” που ξεκίνησε μετά από την πρώτη εκείνη συνάντηση, μέχρι το θάνατο της αγαπημένης του .
Στο τρίτο κεφάλαιο του βιβλίου συναντάμε το πρώτο σονέτο ” A ciascun’alma presa “, όπου ο Δάντης περιγράφει τα γεγονότα μετά τη δεύτερη συνάντηση του με τη Βεατρίκη εννέα χρόνια μετά την πρώτη . Επιστρέφει συγκλονισμένος στο σπίτι του και με τη σκέψη της στο μυαλό του αποκοιμιέται και βλέπει ένα όνειρο . Στο όνειρό του συναντά τον Έρωτα με ανθρώπινη μορφή .
Έχει στην αγκαλιά του τη Βεατρίκη τυλιγμένη μ’ ένα πέπλο, η οποία κοιμάται . Στο χέρι του κρατά μία φλεγόμενη ανθρώπινη καρδιά . Λέει στον Δάντη ότι είναι ο Κύριος του, ότι πρέπει να τον υπηρετεί και ότι αυτή είναι η δική του καρδιά . Στη συνέχεια ξυπνάει τη Βεατρίκη και τη διατάζει να φάει τη φλεγόμενη καρδιά . Φοβισμένη εκείνη το κάνει, απρόθυμα όμως . Ο Έρωτας θλιμμένος, θρηνώντας σχεδόν ( προμήνυμα του πρόωρου τέλους της Βεατρίκης ; ), απομακρύνεται παίρνοντας μαζί του την κοπέλα και χάνεται .
Η Βεατρίκη είτε ως υπαρκτό πρόσωπο, είτε ως Ιδέα θα συντροφέψει τον Δάντη και στη συγγραφή του μεγάλου του έργου ” Θεία Κωμωδία “ ( κατά τον Μπόρχες ” το ωραιότερο έργο που έχει γραφτεί ποτέ από άνθρωπο ” ) . Οι ειδήμονες λένε πως για την κατανόηση της ” Θείας Κωμωδίας ” είναι απαραίτητη η ανάγνωση της ” Νέας Ζωής ” .




ITALIAN/LATIN
Chorus: E pensando di lei
Mi sopragiunse uno soave sonno
Ego dominus tuus
Vide cor tuum
E d'esto core ardendo
Cor tuum
(Chorus: Lei paventosa)
Umilmente pascea.
Appreso gir lo ne vedea piangendo.
La letizia si convertia
In amarissimo pianto
Io sono in pace
Cor meum
Io sono in pace
Vide cor meum


 
Creative Commons License
The Golden Pavilion - My way to Trieste by The exiled Hussar is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.
Based on a work at thegoldenpavilion.blogspot.com.