Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Ο Δημοκράτης

Ο Δημοκράτης είναι 24 χρονών και μένει μόνος του εδώ και 5-6 χρόνια σε ένα υπόγειο στην Κομοτηνή. Δεν είναι φωτεινό ή ευχάριστο, αλλά τουλάχιστον μπορεί να το πληρώνει και να του περισσεύουν και λίγα στην άκρη κάθε μήνα. Τον χειμώνα πιάνει υγρασία και μαυρίζουν οι τοίχοι και έχει κουβάδες για να μαζεύουν τα νερά, το καλοκαίρι όμως έχει μια αφοπλιστική δροσιά. Τον χειμώνα φτιάχνει ζεστή σοκολάτα και διαβάζει στο ημίφως και το καλοκαίρι κρύα λεμονάδα ενώ ακούει μουσική. Πολύ θα ήθελε να έχει μια γάτα για να την ακούει να γουργουρίζει καθώς της χαϊδεύει την πλάτη, όμως δεν παίρνει μια επειδή νομίζει πως θα του λερώνει το σπίτι. Είναι φανατικός της καθαριότητας. Δεν νιώθει άνετα εάν δεν καθαρίσει τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα. Βέβαια καθαρίζει καθημερινά αλλά οι δύο φορές είναι εντατική δουλειά. Ακόμα και όταν θέλει να καπνίσει βγαίνει έξω. Παρόλο που δεν είναι καπνιστής καμιά φορά αισθάνεται πως ένα τσιγάρο είναι απαραίτητο. Στην αρχή ήθελε να καπνίσει για να είναι ο μεγάλος της παρέας. Όσο κι εάν προσπάθησε δεν βρήκε τον καπνό ούτε εθιστικό, ούτε εύγευστο. Πρέπει να πω πως ο Δημοκράτης είναι λάτρης της γεύσης. Σπάνια θα τον δεις να τρώει κάτι από έξω ή κάτι έτοιμο. Μάλλον δεν τον ικανοποιούν. Αντ’ αυτού  προτιμά να μαγειρεύει ο ίδιος. Δεν έχει κουζίνα της προκοπής, ένα φουρνάκι είναι με δύο μάτια πάνω του, και το ένα χαλασμένο, αλλά κάθε φορά που ετοιμάζει κάτι μυρίζει σε όλο το σπίτι και καμιά φορά και στους γείτονες. Οι γείτονες του είναι μια οικογένεια κινέζων ή άλλης εθνικότητας ασιάτες. Αν και ποτέ δεν έδωσαν αφορμή για φασαρίες, ο Δημοκράτης δεν τους συμπαθεί. Όταν δεν έχει τι να κάνει, του αρέσει να λύνει διάφορα προβλήματα, να ζωγραφίζει ή να γράφει. Το τελευταίο είναι το αγαπημένο του. Γράφει στον υπολογιστή του αν και θα ήθελε να έχει μια γραφομηχανή, επειδή όπως λέει τον ενοχλεί ο ανεμιστήρας και κουράζονται τα μάτια του. Κάθε βράδυ του αρέσει να βλέπει κωμικές σειρές ή πιο αραιά ταινίες. Έπειτα θα διαβάσει λίγο από τα βιβλία που έχει δίπλα στο κρεβάτι του συνοδεία ενός φλιτζανιού ζεστό χαμομήλι. Εδώ και μερικές μέρες του ήρθε η ιδέα να ξεκινήσει τρέξιμο σε ένα πάρκο που βρήκε. Έτσι αγόρασε μια φόρμα και ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια. Κάθε φορά όμως που το αποφάσιζε έβρεχε. Μέχρι σήμερα δεν έχει τρέξει. Κάτι παρόμοιο συνέβη και με την αγάπη του για τις φωτογραφίες. Αγόρασε μια φωτογραφική μηχανή για να μπορεί να κάνει περιπάτους στην πόλη και να φωτογραφίζει. Σκέφτηκε όμως πως εάν τον έβλεπαν με την φωτογραφική μηχανή στο χέρι σίγουρα θα νόμιζαν πως ήταν τουρίστας και κάτι τέτοιο δεν το ήθελε, έτσι εγκατέλειψε την ιδέα. Είχε και ένα αυτοκίνητο για να επισκέπτεται τους δικούς του μια-δυο φορές τον χρόνο. Λίγο έξω από το χωριό του είχε βρει έναν ήσυχο δρόμο. Το αποκορύφωμα του καλοκαιριού ήταν όταν έτρεχε σε αυτό το δρόμο γύρω στις τρείς το μεσημέρι με τον ήλιο να καίει. Ζεσταινόταν αλλά ο αέρας που έμπαινε από το παράθυρο τον έκανε να ξεχνά την ζέστη.  Πάντα όταν οδηγούσε άκουγε μουσική. Ήταν ένα τραγούδι που του άρεσε περισσότερο από τα άλλα. Κάθε φορά που το άκουγε σκεφτόταν ότι όταν πεθάνει θέλει να ακούει αυτό το τραγούδι. Από καμιά φορά και αν είχε διάθεση έκανε μεγάλες βόλτες στην πόλη. Στα χειμωνιάτικα βράδια είχε ιδιαίτερη προτίμηση. Θα μπορούσες να τον δεις να περπατά για ώρες κάθε μέρα. Έβαζε το μαύρο του παλτό και προχωρούσε σκυθρωπός. Εάν μάλιστα τύχαινε να φυσάει αργούσε περισσότερο να επιστρέψει. Όταν πια αποφάσιζε πως ήταν αρκετά, γύριζε παγωμένος στο σπίτι όπου και συχνά ετοίμαζε ένα ζεστό ρόφημα. Πολλές φορές εύχεται κάθε μέρα να ήταν απόκριες, ώστε να μπορεί να φορά ό,τι θέλει και να περιφέρεται δημοσίως με ευχαρίστηση. Ελάχιστες ήταν η φορές που θα έπαιρνε το αστικό. Όμως κάθε φορά που έμπαινε μέσα σκεφτόταν διάφορα. Όπως φανταστικές συναντήσεις ζωντανών με ζωντανούς ή ζωντανών με πεθαμένους ή ακόμα πεθαμένων με πεθαμένους. Φανταστείτε στο ίδιο τραπέζι τον Μάρξ, τον Αισχύλο, την Κιουρί και τον Ναπολέοντα.  Παλιά πίστευε πως ήταν ξεχωριστός από τους άλλους. Έφτασε να πιστεύει μέχρι και ότι ήταν σαν τον Κάρεϊ στο Τρούμαν Σόου. Σήμερα είναι πλέον πεπεισμένος ότι είναι τόσο κοινός όσο και όλοι γύρω του.





What's that...? (I may be paranoid, but no android)



Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

[pause]

x_8ea65d73_thumb1

 

Κερδοσκόποι rest in peace.

 

Για εκείνους που πέθαναν, ή εκείνους που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους

*I'd rather die before I get sold

 

Pause επ’ αόριστον

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

Ευχάριστο γεγονός

Μόλις έμαθα πως ένας πολύ  μισητός σε εμένα  άνθρωπος πέθανε.

Και δεν θα μπορούσα να είμαι πιο χαρούμενος.

 

Μα αφού έτσι γεννήθηκα

Κυριακή, 3 Απριλίου 2011

Or else…

 

Yesterday I saw a dream.

I was i a place banned from earth, empty of any kind of life.

Then an angel came to me and said:

 

"I am like the centre of a circle, equidistant from all points on the circumference, but you are not."

 

While the dream was fading away, the angel told me:

 

"Here begins a new life"

 
Creative Commons License
The Golden Pavilion - My way to Trieste by The exiled Hussar is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.
Based on a work at thegoldenpavilion.blogspot.com.