Κυριακή 12/02/2012

Γύρω στις δύο μέρες από τις καταστροφές της Κυριακής στην Αθήνα. Ακόμα και εγώ που δεν ήμουν εκεί, ίσα που έχω συνέλθει λίγο. Φωτιές, καταστροφές, λεηλασίες, χημικά, τραυματίες.

Όσοι είδατε στις ειδήσεις, δεν αναφέρθηκε τίποτα στα Γιάννενα. Πιθανόν επειδή δεν έγινε και τίποτα. Για ποιόν λόγο εδώ να μην έχουμε ανάλογη εικόνα;

Για ποιόν λόγο πρέπει να ταξιδεύω κάθε φορά στην Αθήνα; Και ρωτά κανείς αν μπορώ σε κάθε μνημόνιο να παίρνω το κτελ και να κατεβαίνω;

Ακόμα και εδώ, στα Γιάννενα έχουμε ανάγκη –μια στο τόσο βρε αδερφέ- για λίγο πλιάτσικο. Πως και πως περίμενα αυτή τη Κυριακή. Είχα βάλει στο μάτι τον Γερμανό, τον Παπασωτηρίου, την Εθνική και τα Πάμπλικ.

 

Για άλλη μια φορά αυτή η χώρα απογοητεύει τους πολίτες της και εμένα μαζί.

Πραγματικά λυπάμαι για το μέλλον της χώρας.

 

Υ.Γ. Μαζεύω συμμετοχές για να κλείσουμε ένα πούλμαν στο επόμενο Μνημόνιο. Τιμή κατά άτομο: 20% επί της αξίας των κλοπιμαίων.

Το πακέτο περιλαμβάνει: Διαδρομή από και προς Ιωάννινα με νοικιασμένο πούλμαν των κτελ. Προβλέπεται διανυκτέρευση στο συνεργαζόμενο ξενοδοχείο “Η Ποντικοφωλιά” για μεγαλύτερη άνεση χρόνου στις αρπαγές. Επιπλέον, σε συνεργασία με τον Τάκη τον νταλικέρη, είναι δυνατή και η μεταφορά ογκωδών αντικειμένων. Πρωινό προσφέρεται στο ξενοδοχείο, ενώ όποιος θέλει μπορεί να γευματίζει με το γκρουπ σε μαγαζιά που θα διαρρήξουμε επιτόπου.

 

Προσοχή! Η δήλωση συμμετοχής πρέπει να υποβάλλεται προς εμένα τουλάχιστον μια εβδομάδα πριν την επίσημη ανακοίνωση ψήφισης.

 

Σε περίπτωση αυξημένης συμμετοχής θα συζητηθεί ενδεχόμενο και δεύτερου πούλμαν.

 

Εάν εκδηλωθεί ενδιαφέρον, είναι δυνατόν να αναχωρήσει ανεξάρτητο γκρουπ και από Θεσσαλονίκη.

Για άλλη μια φορά…

Ελλάδα=Αθήνα

Στην χώρα του “έτσι θέλω”

  Στην χώρα του “έτσι θέλω”,  είδα κάποιον να ζωγραφίζει σε ένα τοίχο στο πανεπιστήμιο. Δηλαδή πιο πολύ λέρωνε παρά ζωγράφιζε. Ανενόχλητος σε κεντρικότατο σημείο. Σε απόσταση δέκα μέτρων υπάρχει υπηρεσία υπεύθυνη για το εν λόγω κτήριο. Βέβαια δεν τέλειωσε τελείως την μουτζούρα του, θα έρθει άλλη μέρα με σπρέι να μας ντουμανιάσει. Και κανείς δεν θα του πει τίποτα. Άλλο που θα είμαστε αναγκασμένοι να κοιτάμε το έκτρωμά του κάθε μέρα.

  Στην χώρα του “έτσι θέλω” και έξω από τα γραφεία της ομάδας, κάποιοι γράψανε συνθήματα επειδή κάναμε το λάθος και δεν προβάλαμε τις πολιτικές τους απόψεις στον κόσμο που ήρθε να δει κινηματογράφο. Συχνά πυκνά, το ταμπλό που μας έχει παραχωρηθεί γεμίζει με τις γνωστές αφίσες (διαφημιστικές, κομματικές). Τα παράθυρά μας γεμίζουν με κάθε είδους ασυναρτησίες  γράψει ο κάθε μεθυσμένος.

  Στην χώρα του “έτσι θέλω”, ένας σταματάει μπροστά στην στάση του λεωφορείου, όπου υπάρχει κόσμος που  περιμένει  να μετακινηθεί, κλειδώνει και φεύγει. Σαν κύριος ήρθε και σαν κύριος θα φύγει, χωρίς να του πει κανείς τίποτα. Οδηγός θα οδηγήσει αντίθετα σε μονόδρομο και μάλιστα πεισματικά, όταν αναγκάζεσαι να κάνεις εσύ πίσω, γιατί δεν θέλει να κάνει τον κύκλο.

  Στην χώρα του “έτσι θέλω”, όποιος θέλει ανάβει τσιγάρο χωρίς να βγει έξω, χωρίς να κάνει τον κόπο να πάει πιο πέρα. Ναι, ξέρω πολλά ζητάω. Αποτέλεσμα μια αίθουσα που δεν μπορείς να δεις που τελειώνει από τον πυκνό καπνό. Και εσύ να πρέπει να κάνεις μάθημα ή να δώσεις μάθημα εκεί μέσα. Είπαμε να καθαρίσει το μυαλό σου. Και δεν είναι μόνο το πανεπιστήμιο. Σε όποιο μα όποιο μαγαζί και να μπεις το ίδιο. Τασάκια και καπνίλα. Σώπα ρε που θες και αντικαπνιστικό νόμο.

 

  Στην χώρα του “έτσι θέλω”, εγώ φτιάχνω τον νόμο.

 

Απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς δημόσιους χώρους

Επιτέλους, τι είδους πολιτισμός είναι αυτός;

Θες να καπνίσεις ρε φίλε, οκ βγες έξω. Κανένα πρόβλημα.
Γιατί να μην μπορώ εγώ να ευχαριστηθώ μια συζήτηση;
Δεν είμαι ούτε και θα γίνω ρουφιάνος για πάρτη σου.
Πρέπει από μόνος σου να πεις,  " Έξω "
Πότε θα καταλάβετε ότι δεν μπορείτε να τα έχετε όλα;

Δεν θέλω να επεκταθώ σε παραπλήσιες τυπικές ελληνικές συμπεριφορές και σταματώ εδώ.