Λήθη

Η προσπάθεια καταγραφής κάθε στιγμής, ανεξαρτήτως σημασίας, με κάθε δυνατό μέσο, σε σημείο να αποτελεί εμμονή, συνιστά κατά τη γνώμη μου φόβο της λήθης.

Προσωπικά, δεν επιζητώ τη λησμονιά, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν την φοβάμαι. Είναι δομικός λίθος της ύπαρξής μας η λήθη που αργά επέρχεται.

Σε κάποια στιγμή στο μέλλον, όλα αυτά θα έχουν ξεχαστεί. Τα ονόματά μας, οι αναμνήσεις μας, οι πράξεις μας θα είναι πολύ μακρινά.

Το σύμπαν είναι ψυχρό και απόλυτο σε αυτό.

Για ένα κομμάτι γκρίζο χαρτί

Τα τελευταία 3 χρόνια, στα σοβαρά τα τελευταία 2 ασχολούμαι με τη φωτογραφία. Με την λέξη ασχολούμαι αναφέρομαι στην πρόθεσή μου να ασχολούμαι μιας και στην πραγματικότητα ασχολούμαι πολύ πολύ λιγότερο. Είμαι σαν ένας συγγραφέας που δεν γράφει. Βέβαια ο συγγραφέας έχει κάπως πιο απλό έργο, θέλω να πω λιγότερο τεχνικό. Στην απλή εκδοχή, ένα μολύβι και ένα τετράδιο είναι αρκετά για να ξεκινήσεις να γράφεις. Αν δεν γράψεις καλά, το μόνο που μπορείς να κατηγορήσεις είναι το κεφάλι σου και όχι το μολύβι ή το τετράδιο. Η φωτογραφία, λόγω της τεχνικής της, προϋποθέτει και κάποια τεχνική αρτιότητα, κάποια κατάθεση χρόνου και σαφώς έναν αξιόλογο εξοπλισμό. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς πως αν βγάλει μια όχι καλή φωτογραφία θα μπορεί να φταίει το ότι δεν αφιέρωσε τον απαραίτητο χρόνο ή πως δεν κατέχει ακόμα το τεχνικό στάδιο ή ακόμα πως ο εξοπλισμός του δεν ανταποκρίνεται στα επίπεδα που ζητά, σωστά;

Όχι ακριβώς. Συμφωνώ πως κάποια τεχνικά ζητήματα (ευκρίνεια, εστίαση, έκθεση) προκειμένου να παράξουν ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα θα πρέπει κάποιος να κατέχει τα παραπάνω, μα μια φωτογραφία είναι πολλά παραπάνω. Είναι το βλέμμα, η σύνθεση, η συγκίνηση που θα καταφέρει ο φωτογράφος να μεταφέρει ή ιδανικά να δημιουργήσει. Είναι όλα αυτά που θα επιλέξει μια κρίσιμη στιγμή να βάλει μέσα στη φέτα του χρόνου και πολύ περισσότερο είναι όλα αυτά που θα κρατήσει απ' έξω. Είναι η ποιότητα του φωτός και πως αυτό μετουσιώνεται σε εικόνα, ένα παράθυρο στο "άλλο". Αυτό είναι το πραγματικά ουσιώδες και το αναγκαίο. Αυτό είναι που αναζητώ και που πολύ φοβάμαι πως δεν θα καταφέρω ποτέ μου να το επιτύχω.

Μέχρι και σήμερα, έχω βγάλει εκατοντάδες φωτογραφίες. Σύντομα θα μπορώ να λέω πως έχω βγάλει χιλιάδες. Είναι μέτρο όμως αυτό για την ποιότητα της δουλειάς μου; Είναι ο αριθμός των φωτογραφιών ένα ικανό κριτήριο για να μπορώ μετά από χρόνια να κοιτάξω πίσω και να πω στον εαυτό μου πως τόσα χρόνια δεν τα πέρασα μαθαίνοντας και παθαίνοντας άσκοπα;

Ίσως να γίνομαι γραφικός και δραματικός, μα αν μπορέσω να βγάλω μια και μόνο μια φωτογραφία  που κάθε φορά που την κοιτάζω να μπορώ να διακρίνω μια ελάχιστη και άγνωστη συγκίνηση, τότε θα πω πως τα χρόνια που αφιέρωσα για να βγάλω αυτή τη μία φωτογραφία, όλες τις αμέτρητες αποτυχημένες λήψεις, τις στιγμές εκνευρισμού, όλα αυτά τελικά απέδωσαν. Μια και μόνο μια που θα φυλάω σαν ένα από τους πιο καλά φυλαγμένους θησαυρούς μου.

Η αναζήτηση μιας ζωής σε ένα κομμάτι σελιλόιντ, σε ένα γκρίζο χαρτί. 

Το τέλος του κόσμου πλησιάζει #1

Ακολουθεί φρικαλέα εικασία.

 

 

 

Ο Άκης μπορεί και να πάει φυλακή.

Σκέψεις μακράς διαρκείας

Τετάρτη βράδυ, στην τηλεόραση βλέπω τα σαΐνια που μαγειρεύουν και εγώ είμαι λιγάκι κουρασμένος από το διήμερο σπριντ διαβάσματος που τελειώνει αύριο. Και μετά έρχεται άλλη μια ωραία και γεμάτη εβδομάδα στο φουλ. Και μετά γύρω στον μήνα και [μάλλον] ξεμπερδεύω, προσωρινά. Ότι θα κάναμε ταινία, θα έγραφα βιβλίο, θα πηγαίναμε εκδρομή –το τελευταίο παίζει ακόμα-.

 

Δεν θέλω να γράψω όμως για αυτά, αλλά για κάτι όχι μακριά του. Πρόσφατα σκέφτηκα πόσες είναι οι χαμένες ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια που έφυγαν για άλλα μέρη.

 

Πρώτος και πιο εκνευριστικός, ο ύπνος. Κοιμάμαι κατά μέσο όρο οκτώ ώρες την ημέρα, δηλαδή το ένα τρίτο της ημέρας, δηλαδή γύρω στα εφτά χρόνια από την ζωή μου. Με την προοπτική ότι θα ζήσω μέχρι τα εξήντα (απαισιόδοξη πρόβλεψη, οι αισιόδοξες κάνουν λόγο για κατοστάρι), αυτό μας κάνει πάνω από είκοσι χρόνια ύπνου.  Ωωωωωωωωωωπα!  ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΠΟΛΥΣ ΧΑΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

 

Επόμενος ύποπτος, το πλύσιμο των πιάτων. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό ξοδεύω τέσσερα λεπτά/μέρα μόνο για να πλένω πιάτα. Αν τα προσθέσουμε, βγαίνει γύρω στην μια ημέρα τον χρόνο μόνο για να πλένεις πιάτα.

 

Είναι και η τουαλέτα, αλλά αυτά δεν λέγονται και οι υπολογισμοί αφήνονται στους αναγνώστες. Αν τα φτιάξετε θα καταλάβετε ότι βγαίνουν και εκεί πολλές μέρες.

 

Άσχετο αλλά οι από πάνω μάλλον πήραν μωρό που γκαρίζει όλη μέρα. Και δεν είχαν δώσει ενδείξεις, οπότε το μόνο που μπορώ να υποθέσω είναι ότι το έκλεψαν από κάπου.

 

Ο υπολογιστής κάνει επανεκκίνηση κάθε πεντάλεπτο  χωρίς προφανή λόγο. Υποψιάζομαι ότι ανέπτυξε αλλεργία στο αντιβιοτικό του και φταρνίζεται κάθε τόσο.

Ανασκόπηση

Τα πράγματα πάνε καλά.

Καιρός ήταν.

Επιτέλους βγήκε ο ήλιος και δεν έχουμε κάθε μέρα βροχές και σκοτάδια. Ζέστανε λίγο, αλλά το σπίτι είναι ακόμα αρκετά κρύο. Ολοκλήρωσα τα reports σε χρόνο dt, δύο μέρες όχι και τόσο εντατικής εργασίας. Κατάφερα να εξολοθρεύσω τα μυρμήγκια από το μπάνιο και το bedroom. Τέλειωσα άλλους δύο πίνακες που περίμεναν από πέρσι-πρόπερσι το καλοκαίρι. Έφτιαξα λεμονάδα και την τελείωσα μόλις τώρα. Καθάρισα την βεράντα για πρώτη φορά (είχε γεμίσει πολύ σκόνη, κάθε φορά που έβγαινα έξω μετά λέρωνα και μέσα). Έχω πολλές νέες ιδέες για μερικά περίεργα πράγματα, αν κάτι από αυτά πραγματοποιηθεί, θα ανακοινωθεί το ταχύτερο δυνατόν. Έχω κολλήσει με αυτό:

 

Ετοιμαζόμαστε για την απογραφή?

Όχι όλοι σίγουρα

Προσεχώς

Νέα ανάρτηση προσεχώς.
Μέχρι τότε, διαβάστε τι έγραψα εδώ: Μπόνυ και Κλάιντ

Από μηδέν σε μηδέν, μέσα σε 2”

Πάντα αγαπούσε την ταχύτητα.

Πάντα ήθελε να φύγει, μα ποτέ δεν τόλμησε.

Αδυναμία του ήταν ένα Opel Vectra του ‘90, που το πήρε από τον παππού του όταν έγινε 18.

Δεν ήταν τίποτα σπουδαίο, αλλά αυτός το είχε κάνει σπίτι του.

Ώρες ολόκληρες το καθάριζε και το γυάλιζε.

Λίγο λίγο όλο και κάτι άλλαζε, όλο και κάτι καινούργιο του έβαζε.

Ήταν το πιο γρήγορο στο χωριό.

Καμιά φορά ξυπνούσε αργά το βράδυ και έφευγε.

Κάθε φορά γύριζε το πρωί χωρίς να τον καταλάβουνε.

Έκανε ότι έφευγε, ότι πήγαινε κάπου.

Δεν ήξερε ούτε αυτός που, ήθελε μόνο να φύγει.

Αν μπορούσε θα γύριζε όλη την Ευρώπη, αλλά και όλη την υφήλιο.

Μόνος του.

Με μια φωτογραφική μηχανή που είχε και ένα ημερολόγιο.

Και σαν γύριζε μετά από χρόνια, όλοι θα μιλούσαν για αυτόν στο χωριό.

Αλλά ποτέ δεν έφτασε τόσο μακριά.

Του άρεζαν οι δρόμοι.

Χωρίς φώτα, χωρίς φωνές, χωρίς ψυχή κοντά.

Δεν άργησε να συμβεί.

Οι γονείς έφτασαν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν.

Αυτός μισοκοιμόταν, αλλά άκουσε τον γιατρό να τους λέει κάτι.

Ήξερε ότι δεν θα το άντεχαν.

Ήταν στην τελευταία ευθεία της πίστας του.

Τότε ήταν που μέσα στο μυαλό του άκουσε:

 

“Μη με πας απ' το σπίτι
τ' ακούς, στο Θεό να με πας”

 

Ύστατη Απάθεια

Ήταν εκεί όταν οι άλλοι φώναζαν. Αυτός σιωπούσε. Τώρα όμως είναι αλλιώς. Οι άλλοι σιωπούν και αυτός βράζει μέσα του. Αυτή τη φορά δεν θα μείνει αμέτοχος.  Όλοι έχουν παραλύσει, αυτός όμως δεν αντέχει άλλο την αναισθησία. 

Χτυπιέται, φωνάζει, αλλά κανείς δεν τον παίρνει στα σοβαρά. Μόνος μεταξύ μονάχων. Κανείς δεν διαμαρτύρεται μαζί του. Κανείς δεν ενώνει την φωνή του μαζί του. Φεύγει. Θα τα παρατήσει και θα φύγει. Τώρα θα σωπάσει. 

 

Πρέπει να μιλήσει στην Αρετή. Που ήταν όταν αυτός αγωνιζόταν; Που ήταν όταν έπρεπε να τον στηρίξει, να είναι δίπλα του; Της ζήτησε να ψάξει για καινούργιο διαμέρισμα. Δεν ήθελε να την ξαναδεί. Και να κρατήσει το χρυσόψαρο. 

Σειρά είχε η οικογένεια. Ξέρεις, αυτοί οι άνθρωποι που σε βοηθάνε να κάνεις το σωστό, είναι δίπλα σου σε εύκολα και δύσκολα. Άνθρωποι που πάντα, ελπίζεις σε αυτούς. Ξέρεις ότι δεν θα σου γυρίσουν την πλάτη ό,τι και αν κάνεις, όποιος και αν γίνεις. Είπε πως δεν θέλει δεν θέλει να τους ξέρει. Ο πατέρας εκείνη τη μέρα είπε πως έχασε πια και τους δυο του γιους. Πιο βαριά το πήρε η γιαγιά, πέθανε από την στεναχώρια της ένα μήνα αργότερα. 

«Φίλοι; Εσείς δεν είστε φίλοι μου. Φιλία δεν είναι μόνο οι γιορτές και οι χαρές. Όλοι σας μου δείξατε το πραγματικό σας πρόσωπο. Και εγώ που πίστεψα σε εσάς. Πόσο γελοίος νιώθω σήμερα. Δεν θα σας το συγχωρέσω ποτέ.»

Καθώς ξημέρωνε, μια νέα ζωή ξεκίναγε για αυτόν. Το παρελθόν του ήταν πια παρελθόν και τώρα ήταν ελεύθερος. 

Στάθηκε σε μια πλατεία σε απόσταση από κάθε άνθρωπο. Απεχθανόταν τους ανθρώπους. Δεν ήθελε να βλέπει κανέναν. Λούστηκε με την βενζίνη που είχε φέρει μαζί του και άναψε ένα σπίρτο. Το πρόσωπό του έλαμπε σαν τον ήλιο. 

Την ίδια μέρα η Αρετή έλαβε ένα γράμμα, χωρίς αποστολέα. 

«Σας μισώ όλους.  

Μακάρι να μην σας γνώριζα ποτέ.

Αρετή, είσαι το μεγαλύτερο λάθος που έχω κάνει. 

Λυπάμαι που έτυχε να σε γνωρίσω.

Τώρα πια θα σιωπήσω για πάντα. 

Και κανείς δεν θα με λέει Μιθριδάτη.»

Θα άλλαζες;

Ας σκεφτούμε κάτι φανταστικό για λίγο.

Ας πούμε ότι είσαι μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Τρέχεις με αρκετά μεγάλη ταχύτητα. Ξαφνικά σε χτυπάει ένα άλλο αυτοκίνητο από τα δεξιά σου. Χάνεις για λίγο τις αισθήσεις σου και ξυπνάς μέσα στο τσαλακωμένο αυτοκίνητο μετά από λίγο. Βλέπεις ότι έχεις τραυματιστεί, ακούς τις σειρήνες του ασθενοφόρου, τις φωνές των περαστικών που έχουν μαζευτεί τριγύρω και πονάς σε όλο σου το σώμα. Έπειτα πέφτεις και πάλι λιπόθυμος.

Το επόμενο που θυμάσαι είναι να είσαι σε ένα κρεβάτι, σε ένα δωμάτιο που θυμίζει νοσοκομείο. Καταλαβαίνεις ότι είσαι σε άσχημη κατάσταση από τον ορό που έχεις στο χέρι σου και τον πόνο που νιώθεις σε όλο σου το σώμα. Βλέπεις και έναν γιατρό που είναι δίπλα σου.

Σου λέει ότι είχες ένα τροχαίο ατύχημα. Η κατάστασή σου ήταν πολύ κρίσιμη όταν σε φέραν στο νοσοκομείο. Αυτό όμως που συγκρατείς είναι ότι σε χάσανε για λίγο. Λίγα δευτερόλεπτα μόνο. Για λίγα δευτερόλεπτα ήσουν νεκρός.

Ως εδώ ήταν το φανταστικό μέρος. Τώρα αρχίζει ο προβληματισμός και η αναζήτηση.

Το ερώτημα είναι η επόμενη μέρα.
Θα άλλαζε η ζωή σου από τότε και έπειτα; Θα αναθεωρούσες κάποιες απόψεις σου; Θα συνέχιζες να ζεις όπως και πριν το ατύχημα;

Προσωπικά, νομίζω ότι όσο κι αν είναι ή ακούγεται εύκολο να απαντήσει κάποιος, τελικά αποδεικνύεται ότι δεν είναι.

Κάτι μου λέει ότι με μια πρώτη σκέψη, οι περισσότεροι θα έλεγαν ότι φυσικά και θα άλλαζαν κάποια πράγματα στην ζωή τους, θα έβλεπαν την ζωή από μια άλλη οπτική γωνία. Και όντως έτσι θα έκαναν οι περισσότεροι, στην αρχή. Πιστεύω ότι είμαστε έτσι φτιαγμένοι και μας έχει πλάσει με τέτοιον τρόπο η κοινωνία που ακόμα και ένα τέτοιο ισχυρό σοκ δεν είναι αρκετό για να μας στρέψει κατά 180º. Αν συνέβαινε σε κάποιον κάτι τέτοιο, θα ήταν χαρωπός, αισιόδοξος στην αρχή αλλά μετά θα γινόταν όπως ακριβώς ήταν πριν το ατύχημα με την μόνη ίσως διαφορά τις μερικές φορές που θα του έρθει στη μνήμη το γεγονός.