Για ένα κομμάτι γκρίζο χαρτί

Τα τελευταία 3 χρόνια, στα σοβαρά τα τελευταία 2 ασχολούμαι με τη φωτογραφία. Με την λέξη ασχολούμαι αναφέρομαι στην πρόθεσή μου να ασχολούμαι μιας και στην πραγματικότητα ασχολούμαι πολύ πολύ λιγότερο. Είμαι σαν ένας συγγραφέας που δεν γράφει. Βέβαια ο συγγραφέας έχει κάπως πιο απλό έργο, θέλω να πω λιγότερο τεχνικό. Στην απλή εκδοχή, ένα μολύβι και ένα τετράδιο είναι αρκετά για να ξεκινήσεις να γράφεις. Αν δεν γράψεις καλά, το μόνο που μπορείς να κατηγορήσεις είναι το κεφάλι σου και όχι το μολύβι ή το τετράδιο. Η φωτογραφία, λόγω της τεχνικής της, προϋποθέτει και κάποια τεχνική αρτιότητα, κάποια κατάθεση χρόνου και σαφώς έναν αξιόλογο εξοπλισμό. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς πως αν βγάλει μια όχι καλή φωτογραφία θα μπορεί να φταίει το ότι δεν αφιέρωσε τον απαραίτητο χρόνο ή πως δεν κατέχει ακόμα το τεχνικό στάδιο ή ακόμα πως ο εξοπλισμός του δεν ανταποκρίνεται στα επίπεδα που ζητά, σωστά;

Όχι ακριβώς. Συμφωνώ πως κάποια τεχνικά ζητήματα (ευκρίνεια, εστίαση, έκθεση) προκειμένου να παράξουν ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα θα πρέπει κάποιος να κατέχει τα παραπάνω, μα μια φωτογραφία είναι πολλά παραπάνω. Είναι το βλέμμα, η σύνθεση, η συγκίνηση που θα καταφέρει ο φωτογράφος να μεταφέρει ή ιδανικά να δημιουργήσει. Είναι όλα αυτά που θα επιλέξει μια κρίσιμη στιγμή να βάλει μέσα στη φέτα του χρόνου και πολύ περισσότερο είναι όλα αυτά που θα κρατήσει απ' έξω. Είναι η ποιότητα του φωτός και πως αυτό μετουσιώνεται σε εικόνα, ένα παράθυρο στο "άλλο". Αυτό είναι το πραγματικά ουσιώδες και το αναγκαίο. Αυτό είναι που αναζητώ και που πολύ φοβάμαι πως δεν θα καταφέρω ποτέ μου να το επιτύχω.

Μέχρι και σήμερα, έχω βγάλει εκατοντάδες φωτογραφίες. Σύντομα θα μπορώ να λέω πως έχω βγάλει χιλιάδες. Είναι μέτρο όμως αυτό για την ποιότητα της δουλειάς μου; Είναι ο αριθμός των φωτογραφιών ένα ικανό κριτήριο για να μπορώ μετά από χρόνια να κοιτάξω πίσω και να πω στον εαυτό μου πως τόσα χρόνια δεν τα πέρασα μαθαίνοντας και παθαίνοντας άσκοπα;

Ίσως να γίνομαι γραφικός και δραματικός, μα αν μπορέσω να βγάλω μια και μόνο μια φωτογραφία  που κάθε φορά που την κοιτάζω να μπορώ να διακρίνω μια ελάχιστη και άγνωστη συγκίνηση, τότε θα πω πως τα χρόνια που αφιέρωσα για να βγάλω αυτή τη μία φωτογραφία, όλες τις αμέτρητες αποτυχημένες λήψεις, τις στιγμές εκνευρισμού, όλα αυτά τελικά απέδωσαν. Μια και μόνο μια που θα φυλάω σαν ένα από τους πιο καλά φυλαγμένους θησαυρούς μου.

Η αναζήτηση μιας ζωής σε ένα κομμάτι σελιλόιντ, σε ένα γκρίζο χαρτί. 

Αναζητήσεις #1

Δεν θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι πιο απλά; Μου φαίνεται πως τελευταία έχουν αρχίσει να μπλέκονται και το κακό είναι πως όσο περνάν οι μέρες τόσο περισσότερο πεπεισμένος είμαι πως δεν θα μπορέσω να βρω την άκρη. Δεν θα μπω καν στο κόπο να προσέξω τι γράφω, θα τα γράψω όπως μου έρχονται και όπως θα τα έλεγα.

Είναι κάτι που με τρώει. Ακόμα δεν το έχω καταλάβει καλά, αλλά έτσι είναι. Να φθείρεσαι για κάτι που έχεις αφιερώσει τον εαυτό σου. Σιγά σιγά, η αγάπη θα γίνει αηδία και το χειρότερο θα σιχαθώ εμένα που αηδίασα. Δεν θέλω ρε γαμώτο το μόνο που θα μου μείνει να είναι αυτό. Θέλω να κρατήσω όμορφες αναμνήσεις και όμως πολύ φοβάμαι ότι κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν θα συμβεί.

Άνθρωποι φεύγουν. Φεύγουν σε μια εποχή που δεν θέλω να φύγουν. Αν με ρωτούσες πριν λίγα χρόνια, πιθανόν και να χαιρόμουν, αλλά όχι τώρα. Τώρα σχεδόν σίγουρα οι αποχαιρετισμοί θα είναι μόνιμοι. Ναι, όλοι λέμε ότι δεν θα χαθούμε, αλλά αυτό είναι ψέμα. Τα σχέδια που είχαμε στη μέση, θα μείνουν στη μέση. Μερικές ουσιώδεις σχέσεις θα αρκεστούν να ανταλλάζουν το πολύ μερικά pokes στο facebook.

Δεν βλέπω το αύριο. Ή καλύτερα δεν το βλέπω ωραίο. Το βλέπω όσο χάλια θα μπορούσα. Ακόμα δεν έχω σκεφτεί τι θα κάνω. Δεν το βλέπω καλά όμως.

Τι θα μείνει από μένα για τους άλλους; Κυρίως στους φίλους. Από τι θα με θυμούνται; Θα είναι μήπως από κάτι που είπα; Από κάτι που έφτιαξα; Από μια φωτογραφία; Από ένα βίντεο; Από μια καθαρή ανάμνηση; Από κάτι που έγραψα;

Που βαδίζω ως καλλιτέχνης; Δύσκολα χρόνια που μου έτυχαν. Τα αναλώσιμα θέλουν χρήμα και κανείς δεν υπάρχει για να αγοράσει. Μέχρι σήμερα εγώ με χρηματοδοτούσα, μέχρι σήμερα όμως. Πλέον δεν μπορώ να αγοράσω μπογιές, τελάρα, χημικά, χαρτιά, φιλμ.

Δεν βρίσκω πλέον καμία ευχαρίστηση στην καθημερινότητά μου. Πέρα από λίγες φωτεινές ακτίνες που με κρατάνε, όλα τα άλλα μου είναι αδιάφορα.

Ναι, θα μπω στον πειρασμό να πω πως θα ήθελα τα πράγματα να είναι όπως με βολεύουν.

Γράμμα στον Άγιο

 

Τώρα πια που πέρασε η φρενίτιδα των Χριστουγέννων, μπορώ να δημοσιεύσω την δική μου επιστολή στον παχουλό άγιο που μερικά παιδάκια νομίζουν ακόμα ότι υπάρχει.

 

“Αγαπητέ άγιε,

Με λένε Πετράκο, αν και αυτό το ξέρεις. Για φέτος τα Χριστούγεννα δεν θέλω να σου ζητήσω το κουκλόσπιτο της Barbie, ούτε το PS3  με τιμονιέρα και το καινούργιο GT, ούτε καινούργιο σπίτι όπως ζητάνε πολλά παιδάκια και κουράζουν τα κακόμοιρα τα ξωτικά σου.

Δεν θέλω ούτε ειρήνη στο κόσμο ή να μην πεινάνε τα παιδάκια στην Αφρική ή να σωθούν οι θαλάσσιες χελώνες.

Το μόνο που σου ζητάω αυτές τις άγιες μέρες είναι να βάλεις το χεράκι σου να να φτιάξεις λίγο τα πράγματα στην χώρα μου, την Ελλάδα.

Δυστυχώς είναι πολύ άσχημα, κόσμος απολύεται, δεν έχει να φάει, δεν έχει που να κοιμηθεί το βράδυ και τους βάζουν να πληρώσουν παραπάνω από όσα έχουν.

Για φέτος ζητώ από σένα άγιε, να να βοηθήσεις τους τραπεζίτες, τους εφοπλιστές, τους βουλευτές και τους γιατρούς που τους χτυπάνε χωρίς σταματημό με νέους φόρους. Είναι μια τεράστια αδικία και κάποιος πρέπει να κάνει κάτι. Οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι δεν χορταίνουν να τρώνε λεφτά.

Αρχίζω να φοβάμαι πως μια μέρα θα μπουν στο σπίτι μας. Ο καλός πατέρας μου έχει μια φιλανθρωπική οργάνωση που μοιράζει από μια Cayenne σε όσες οικογένειες έχασαν το 4x4 τους. Να έβλεπες μόνο πόσο χαρούμενοι είναι όταν τους δίνουμε το κλειδί.

Το καλύτερο παιδί του κόσμου, Πετράκος. “

 

Καλά (περασμένα) Χριστούγεννα

Τυπικό παράδοξο

Το σενάριο:

Τυπικός φοιτητής φυσικού, ίσως όχι και τόσο τυπικός εδώ που τα λέμε, χαίρεται που πέρασε οκτώ στα δέκα μαθήματα του πρώτου έτους (στην πραγματικότητα έντεκα, αλλά στα χαρτιά τα γράφουν δέκα, δηλαδή εννιά περασμένα), καταφέρνει να αγγίξει το ψυχολογικό όριο των μηδέν στα εννιά (και πάλι έντεκα είναι αλλά μετράνε τα εργαστήρια σαν ένα μάθημα, έκαστο).

Πως έχει η ιστορία;

Όλα ξεκίνησαν πέρσι κάπου τον Νοέμβριο του ’10, από τον μιγαδικό. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι άρχισε από την πρώτη μέρα, αλλά τον Νοέμβρη ήταν που κόλλησαν και τα άλλα μαθήματα. Όχι ότι έφταιγε ο Λεο…ρης, μια χαρά μάθημα κάνει, με τις προόδους του και με τα λοιπά. Η αίθουσα του σκασμού από παλιούς που ακόμα μαρτυράνε με την δεκάδα των τελευταίων μαθημάτων. Κάτι τα περίεργα που έλεγε, κάτι που δεν έβλεπες και δεν άκουγες τίποτα αφού οι πιο ψηλοί άνθρωποι της Ελλάδας ήρθαν και κάθισαν μπροστά σου, κάτι το στρίμωγμα από τα πλαϊνά στα στενά καθίσματα των μεγάλων αιθουσών (για όσους δεν ξέρουν, υπάρχουν δύο μεγάλες αίθουσες, τις οποίες οι καθηγητές λατρεύουν ενώ οι φοιτητές μισούν, ακριβώς το αντίθετο γίνεται με το αμφιθέατρο) , κάτι που είχες βαρεθεί κι εσύ και σκεφτόσουν διάφορα εκτός τόπου και χρόνου. Δεν ήθελε και πολύ.

Μετά ήταν και ο Ασλ…γλου. Ο άνθρωπος δεν υποφέρονταν με τίποτα. Για να τον παρακολουθήσεις χρειαζόσουν ατσάλινα νεύρα ή να είσαι σε κώμα. Για δυο μήνες και κάτι δεν χάθηκε μάθημα και αυτός ανάλογα με τα κέφια του και την ζωντάνια του το τραβούσε για καμιά ώρα το παραμύθι. Άντε και επιπλέον μέρα για ασκήσεις (που μετά είχαμε καπάκι τρεις ώρες εργαστήριο), άντε και παραπάνω ώρες, άντε και σαββατοκύριακο. Τελικά μια μέρα ήταν που χάθηκε λόγω κατάληψης (πρόβατα). Επί δύο μήνες ταλαντώσεις, κυματική εξίσωση και πάλι ταλαντώσεις. Με ένα σώμα, με δύο, με τρία, με άπειρα, εγκάρσιες, διαμήκεις. Μετά δεν ξέρω τι έκανε αλλά δεν είχε και πολύ χρόνο. Κάπου στο τέλος που πήγα έλεγε κάτι με καθρέφτες. Και στο τέλος να βάζει οπτική. Όχι ότι πήγα, μου το είπαν.

Μετά είναι και ο Ρι…ζος. Δεν λέω, καλός ο Γιαννάκης, αλλά αυτό με τις εξετάσεις παραπάει. Κάνει πάνω από ώρα να γυρίζει όλες τις αίθουσες μόνο για να μοιράσει θέματα. Όλο το φυσικό γέμισε και έστειλε και στο μαθηματικό γιατί του τέλειωσαν οι αίθουσες.

Είναι και το εργαστήριο. Εκεί τα πήγαμε καλά. Όπως και σε κάθε εργαστήριο μέχρι τώρα. Σε ένα τμήμα που τέσσερα άτομα κοπήκαν πριν καν δώσουν. Όλα καλά ήταν στην καθημερινότητα, πρόβλημα δεν είχαμε, τεστάκια αυτός ξεχνούσε να βάλει και στις εργασίες παίρναμε καλούς βαθμούς, αν σκεφτεί κανείς ότι στις μισές και πάνω δεν βρίσκαμε καθόλου σφάλματα. Μέχρι που ήρθε η μαύρη ώρα της εξέτασης. Θεωρητικό-πειραματικό. Στο πειραματικό έκανα μια τεράστια βλακεία και κόπηκα, αν και ήμουν ο μόνος εκεί μέσα που ήξερα τι μου γινόταν, όλοι οι άλλοι έκαναν ότι τους κατέβαινε και περίμεναν από τον Μπε…νη να τους τα διορθώσει. Στο θεωρητικό όπως ήταν αναμενόμενο, κόπηκα. Ήταν εκείνος από πέρσι που με έκοψε άλλες δύο φορές, σύνολο τρείς και τις τρεις με τρία.

Σύγχρονη Ι. Βαθμός 1. Ήταν δύο καθηγητές που έβαλαν θέματα. Από μισό στον καθένα έγραψα; Δεν είχα και μεγάλες προσδοκίες εδώ. Σχετικότητες, πηγάδια δυναμικού και άλλα. Πρόβλημα κατανόησης.

Έτσι κλείνει το τρίτο εξάμηνο. Δεν λέω τα δύο δεν τα έδωσα καν, την σύγχρονη θα την περνούσα μόνο με θεϊκή βοήθεια, αλλά τα άλλα δύο έπρεπε να τα περάσω. Μέσα σε όλο αυτό το ευχάριστο κλίμα, ξεκινάει και το τέταρτο εξάμηνο. Όπως συνηθίζεται, το πρόγραμμα είναι σαν να το έφτιαξε ψυχοπαθής κτηνοτρόφος. Εδώ είπα, εύκολα δύσκολα θα τα παρακολουθείς όλα. Δύσκολα.

Να ξεκινήσω από τα διασκεδαστικά. Θερμοδυναμική. Όπως έμαθα αργότερα, ο άνθρωπος όντως δεν στέκει. Πρώτο μάθημα υπερπαραγωγή. Έφερε θερμόμετρα, νερά, αλάτια, κουζίνες, γκαζάκια, υγρό άζωτο, κάμερες, προβολείς και έναν τεχνικό. Αυτός έβραζε τα νερά του και ο τεχνικός με την κάμερα τα έδειχνε σε πανί προβολής. Έριχνε υγρό άζωτο, χαμός με τους ατμούς μέσα. Όλα αυτά για κοινό, θέμα να ήμασταν δώδεκα άτομα. Στο πρώτο μάθημα μου άφησε καλή εντύπωση. Μετά, σιγά σιγά ήταν που άρχισε να το πηγαίνει πολύ αργά και χαλαρά το πράμα. Επί τρείς εβδομάδες δεν είχαμε κρατήσεις καθόλου σημειώσεις. Τρελάρας ο τύπος. Ποσοστά επιτυχίας κάπου 7%. Μόλις τέσσερις τυχεροί γλίτωσαν. Περιττό να πω ότι δεν είμαι ανάμεσα στους τυχερούς.

Κλασσική ΙΙ. Πάλι ο Γιαννάκης. Βέβαια εδώ είχε τρελές απώλειες, εμείς και εμείς μείναμε, μαζί με έναν τύπο γύρω στα 36 που ερχόταν σε κάθε μάθημα. Καθόταν πίσω με ένα λαπτοπ και δεν μιλούσε. Διόλου απίθανο να έχει περάσει όλα τα μαθήματα και να κολλάει σε αυτό. Τρία και εδώ, όπως και στην Ι.

Εργαστήριο. Τρελοί βαθμοί, οχτάρια, εννιάρια. Παίζει να ήμασταν και οι καλύτεροι στο τμήμα. Με το Κώστα (καθηγητής) ήμασταν σαν φίλοι. Ενικός, ελάτε στο γραφείο μου, αν θέλετε να ρωτήσετε τίποτε πάρτε με στο skype. Αλλά δεν ήξερε την τύφλα του από το εργαστήριο. Πρωτάρης βλέπετε. Η μεταπτυχιακή που είχε μέσα έκανε όλη τη δουλειά. Αυτός εξέταζε χαλαρά και μετά έφευγε, αν ήταν εκεί, γιατί τις περισσότερες φορές έλειπε. Και εδώ θεωρία-εργαστήριο. Στο εργαστήριο τραβάς κλήρο και ή θα είναι λυπητερός αν σου τύχει φασματοσκόπιο ή λαχείο αν είναι κάτι που διάβασες. Εδώ αφιέρωσα, όχι δεν ζήτησα βοήθεια αλλά αρνήθηκα όταν μου είπε αν είχα να ρωτήσω κάτι. Υπολογίζω γύρω στο εννιά ή βαριά βαριά ένα οκτώ επειδή δεν υπολόγισα πολύ σωστά τα σφάλματα. Στην θεωρία έγραψα μόνο το θέμα που έπιανε πέντε μονάδες. Δύο θέματα από πέντε και ένα έξτρα με δύο μονάδες. Αν αφαιρέσεις το ότι δεν σχεδίασα καλά τις ακτίνες (δεν μου βγαίνανε καλά) τα είχα σωστά. Και εδώ μπαίνει η μεγαλύτερη παγίδα του φυσικού. Για περάσεις πρέπει να περάσεις ταυτόχρονα θεωρία και εργαστήριο. Αν κοπείς στο ένα, δε πα να έχεις δέκα στο άλλο, θα ξανάρθεις. Εκείνος ο Κο…εν φταίει. Δηλαδή δεν είδε τον βαθμό στο εργαστήριο που είχα; Μέσα στο εργαστήριο έβγαζα γύρω στο οκτώ και στην εξέταση άλλο τόσο. Κάτσε ρε συ, αυτός έχει ΜΟ οκτώ και έγραψε γύρω στο πέντε. Ας το κάνω ακριβώς πέντε να περάσει το παιδί. Αλλά που! (ένας φίλος έδινε επί επτά χρόνια το συγκεκριμένο μέχρι να το περάσει)

Σύγχρονη ΙΙ. Στην αρχή δεν καταλάβαινα τίποτα. Μα τίποτα. Μάζευε τον περισσότερο κόσμο. Ο ένας στην αρχή νόμιζε ότι είμαι συγγενής με την γυναίκα του και μετά με έκανε και εμένα να το νομίζω. Μας είχε και στο εργαστήριο. Όμως το καλύτερο ήταν ότι αν ήσουν στην εμβέλειά του όταν έκανε μάθημα μπορούσε να σε ρωτήσει απρόοπτα οτιδήποτε. Συνήθης τακτική να πιάνουμε τις τελευταίες σειρές. Ο άλλος πιο ήπιος. Λίγο κοντός αλλά έκανε καλό μάθημα. Στο τέλος όπως είναι το έθιμο, τέσσερις καθηγητές βάλανε οκτώ θέματα και εσύ έπρεπε να διαλέξεις τα τέσσερα. Δεν ξέρεις πιο να πρωτογράψεις. Ίσως ήταν το μάθημα που μου άρεσε περισσότερο μέχρι τώρα. Μέχρι να ξεκινήσω το διάβασμα δεν είχα ιδέα του τι γινόταν, αλλά μετά ήταν σαν να τα κατάλαβα όλα. Χρήσιμο μάθημα. Είναι όμως αυτό που θα βάλουν ότι τους κατέβει. Είναι τελείως άλλο πράμα, σαν να διαβάζεις άλλο μάθημα και να δίνεις ένα άλλο διαφορετικό. Και πρέπει λέει να θυμάμαι από έξω τους αριθμούς που έχουν τα κουάρκ (ή κουάρκς;). Συγγνώμη δηλαδή.

Και φτάνουμε εδώ που είμαστε σήμερα. Μετά από μια εξεταστική που κράτησε γύρω στον μήνα, ένα δεκαπενθήμερο χαλαρό (σιγά που θα ήταν διακοπές) και περίπου άλλο μισό μήνα διάβασμα. Σύνολο Τρείς και μισός μήνες εξεταστικής με μισό μήνα κενό.

Εδώ που τα λέμε όμως δεν είναι και όσο χάλια ακούγεται. Έχοντας άπλετο χρόνο και χωρίς βιασύνες διαβάζεις πιο άνετα, υπό την δροσιά του κλιματιστικού (αν δεν έχεις κάηκες!). Και εκεί που διαβάζεις βρίσκεις ότι τώρα είσαι σε πλεονεκτική θέση και ελπίζεις ότι πας και για βαθμό. Λέω ελπίζεις για το φυσικό και άλλα συναφή. Σε κάποια άλλα (δεν λέω σε ποια) αν είσαι τελείως τούβλο όλη τη χρονιά και καταφέρεις να βάλεις μέσο και να κοπείς, θα τα περάσεις με τη μια τον Σεπτέμβρη. Αν ακόμα έχεις τα νεύρα και διαβάσεις πάνω από βδομάδα (συνολικά) θα σου δώσουν και καμιά πλακέτα εξαιρετικής επίδοσης.

Όποιος διάβασε ως εδώ είναι ήρωας και ας αφήσει ένα σχόλιο για να συγχαρώ προσωπικά. 

Nostalgia frenzy part II

 

This is for Liza Ramones

Have a nice summer

Πόσο έχω ξεπεραστεί;

 

---

Wherever you are
Whoever is there
You'll know that I'll be here
I'll be here
Wishing I could be there

 

Έχω μείνει πίσω.

Πόσο πίσω;

 

Υ.Γ. Λεμονάδα ή Φραουλάδα;

Απογραφή

Λοιπόν, σήμερα ξεκινήσαμε την απογραφή. Μέχρι τώρα ήταν πολύ κουραστικά και όπου να 'ναι ετοιμάζει και βροχή, οπότε θα γίνει καλύτερο. Μισή μέρα μόνο και έχω ακούσει πολλά τρελά. Ένας μου έδειξε την συλλογή με γυάλινα μπουκάλια που έχει, άλλη μου έλεγε για τότε που ήταν στην Γερμανία και ότι ο άντρας της πέθανε σε τροχαίο, άλλος δεν θυμόταν ότι είχε γιο, ένα σκυλί 15 εκατοστών είχε τον διάβολο μέσα του και λίγο ακόμα και θα μου έτρωγε την γομολάστιχα και άλλα που λόγω χρόνου δεν προλαβαίνω να γράψω. Για τον λόγο αυτό εγκαινιάζω λογαριασμό twitter για άμεση δημοσίευση όλων των ευτράπελων και μη που θα συμβούν τις 14 μέρες της απογραφής. Μπορείτε να διαβάζετε από εδώ: http://twitter.com/#!/Exiled_Hussar
Βιάζομαι για την απογευματινή βάρδια.

Υ.Γ. Λόγω της δημόσιας θέας αυτών που γράφω, περιορίζομαι να γράψω. Όποιος θέλει να μάθει πιο πικάντικες λεπτομέρειες ξέρει που θα με βρει. 

[pause]

 

Κερδοσκόποι rest in peace.

 

Για εκείνους που πέθαναν, ή εκείνους που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους

*I'd rather die before I get sold

 

Pause επ’ αόριστον

Η τελευταία Λειτουργία

Στην τελευταία Λειτουργία, ο ήλιος δεν έχει ακόμα ανατείλει. Έξω επικρατεί ασυνήθιστη ησυχία.  Μέσα δεν θα δεις πολλούς ανθρώπους. Ασθματικές γριές ντυμένες με γούνες και βαριά ρούχα που μυρίζουν ναφθαλίνη και μούχλα. Φιλόδοξοι άντρες μέσα σε μαύρα κουστούμια με ένα γαρίφαλο στο πέτο. Καχύποπτοι γέροι κάθονται περιμετρικά κοιτώντας νωχελικά κάθε τι κινούμενο. Υπέρβαρες κτητικές γυναίκες με δύο σειρές πέρλες στον λαιμό τους και παλιές χρυσές καρφίτσες, στέκονται ή κάθονται. Οι αλήτες είναι όρθιοι δίπλα στην πόρτα, κοντά στα κεριά.
Λίγο αργότερα θα κουμπώσω το παλτό μου και θα φύγω.  Θα περάσω μπροστά από τις υπερφίαλες γριές που μυρίζουν ναφθαλίνη και τους αλήτες.
Έξω έχει ακόμα σκοτάδι.

---

Η δροσερή νύχτα της Δευτέρας Παρουσίας

Ήταν βράδυ, όταν άκουσα φωνές από έξω. Η ζέστη ήταν αφόρητη και διάβαζα για να ξεχαστώ. Οι φωνές όμως όλο και δυνάμωναν. Έπρεπε να δω τι γινόταν. Άνθρωποι με φωτιές ήταν παντού στους δρόμους της Σεβίλλης. Τότε τους είδα. Ήταν σαν να περνάει ο θάνατος ανάμεσα μας. Θα μπορούσες να παραλύσεις και μόνο στην θέα αυτών των ανθρώπων. Τώρα η ζέστη ήταν πιο αποπνικτική από πριν. Δεν μπορούσα να κοιτάζω άλλο. Έστριψα δεξιά στον πρώτο δρόμο που συνάντησα. Πολίτες πέθαιναν στους δρόμους. Πέθαιναν μόνοι, όσο μόνοι έζησαν. Πέθαιναν μέσα στα σκατά, όπως και μέσα στα σκατά έζησαν. Οι πανοπλίες των κονκισταδόρων δεν ήταν λαμπερές όπως κάποτε.  Δεν έβλεπες πια το φως που έφεγγε κάποτε. Ήταν όταν βγήκα στους αγρούς που άκουσα τις καμπάνες. Χτυπούσαν συνέχεια. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω από την ζέστη. Πέταξα τα ρούχα μου.

Δεν κοίταξα ποτέ πίσω. Έγινα ναύτης στο πρώτο πλοίο που βρήκα. Δώδεκα μήνες αργότερα πέθανα σε μια καταιγίδα ανοιχτά του ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας.

No call

 

Γιατί τα σκυλιά γαβγίζουν στα αυτοκίνητα;

Πολύ κρύο σήμερα.

Το πρόσωπό μου θέλει μισή ωρίτσα ακόμη για να πιάσει νορμάλ θερμοκρασία.

Αλλά και πολύς αέρας.

Πριν καιρό μια φίλη μου είχε πει πως όταν φυσάει, ο Θεός περπατάει μαζί μας.

Όταν ο αέρας σου ανακατέψει τα μαλλιά και σφυρίξει στα αυτιά σου, τότε θα ξέρεις.

 

Για κάποιο λόγο λένε ότι ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου.

Σήμερα με βρήκε ένας περιπλανώμενος σαν εμένα.

Μπορώ να πω ότι αυτός με καταλάβαινε.

Όπως μόνο λίγοι άνθρωποι μπορούν να σε καταλάβουν.

 

Και οι σκύλοι γαβγίζουν στα αυτοκίνητα επειδή ένα από αυτά σκότωσε κάποτε ένα αδερφό τους.

7305 μαζί με τα σαββατοκύριακα

Πριν λίγο γύρισα από κάτι σχετικό με ποίηση.

Για να πω την αλήθεια, μάλλον είχα μια άλλη ιδέα.

Κάτι σαν συζητήσεις επιπέδου, δεξιώσεις, μπουφέδες κλπ.

Δεν ήταν και τελείως χάλια.

Είχε κάποια τραγουδάκια που σε κρατούσαν ξύπνιο.

Όμως η εμπειρία μου συνοψίζεται στο παρακάτω.

“Ήταν το πιο βαρετό γεγονός που έχω πάει. Και χωρίς να είμαι υποχρεωμένος να πάω.”

 

Έβγαλα και μερικές φωτογραφίες με πολύ άσχετους ανθρώπους, αλλά αυτό δεν είναι για εδώ.

 

Από την τελευταία φορά που ψώνισα, έβγαλα μερικές φωτογραφίες.

Υπό κανονικές συνθήκες, αυτό δεν θα είχε καμιά σημασία.

Όχι ότι τώρα έχει κάποια.

Αλλά είπα να τις βάλω εδώ να τις δείτε και όλοι εσείς.

 

 

Την Πέμπτη μαζί λήγουμε.

Θα ήθελα να γράψω και μερικούς αριθμούς, αλλά τέτοια ώρα δεν είμαι σε θέση.

 

 

Η παραπάνω εικόνα, με την ευγενική παραχώρηση της Liza Ramones από τον ιστότοπό της monster truck

Προστίθεται στην λίστα με τους συνδέσμους μιας και προβλέπεται ότι θα αναφέρεται συχνά.

Πρόβλημα στην άσφαλτο

Έρχεται ένα πρωί που κοιτάς στον καθρέφτη και βλέπεις έναν ξένο.
Κάποια στιγμή δεν ξέρεις ποιο είναι το όνομά σου.
Κάποτε καταλαβαίνεις πως δεν μπορείς να κουνηθείς.
Όσο και αν προσπαθήσεις, δεν μπορείς να θυμηθείς από που ξέρεις τα άτομα που φαίνεται να σε ξέρουν.
Θα κοιμάσαι όλο και πιο συχνά, όλο και πιο πολύ.
Σύντομα τον αυγουστιάτικο ήλιο. Τα πόδια σου θα είναι βυθισμένα στην άμμο. Θα κοιτάς μόνο την θάλασσα.
Δεν είναι κανείς τριγύρω.
Κι εσύ κοιτάς την θάλασσα.
Μόνο την θάλασσα.

Όσα ο χρόνος δεν μπορεί να σβήσει

Χθες το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ.
Θυμήθηκα τι μου είχες πει Ε.
Πάνε λίγα χρόνια, μα εγώ ακόμα το θυμάμαι.
Πιθανόν εσύ να το έχεις ξεχάσει.
Δεν σήμαινε τίποτα για σένα.
Εγώ όμως δεν το ξέχασα., δεν μπορώ να το ξεχάσω.
Να κοιμάσαι ήσυχα τα βράδια.

---

Απόπειρα #1

Η ώρα είναι τέσσερις τα  ξημερώματα ακριβώς, ένας νέος τρέχει στον άδειο δρόμο. Ακούγεται μόνο ο ήχος των παπουτσιών του στην άσφαλτο. Η θερμοκρασία είναι λίγο πάνω από το μηδέν. Ο νέος ακούει μουσική και καθώς τρέχει σκέφτεται.

«Δεν μπορεί κάποιος θα το πήρε. Όλα τα πιάτα είναι κατά εξάδες. Εγώ μέτρησα πέντε. Δεν θυμάμαι να το έσπασα, οπότε κάποιος θα μου το έχει πάρει. Υποψιάζομαι την ηλικιωμένη από δίπλα. Στο διαμέρισμά της έχει βαλσαμωμένα ζώα. Αυτή πρέπει να το έκανε.»

Ψιλοβρέχει για δύο λεπτά. Ο δρόμος ήταν ήδη βρεγμένος από την απογευματινή βροχή.

«Αν λήστευα μια τράπεζα θα είχα αρκετά χρήματα για να νοικιάσω ένα σπίτι με κήπο. Και στον κήπο θα φύτευα τουλίπες και δεντρολίβανο. Θα αγόραζα ένα τραμπολίνο για τις μέρες που δεν θα βρέχει. Θα αγόραζα ένα αμάξι για τις βόλτες μου. Θα αγόραζα ένα κουστούμι και γυαλιστερά παπούτσια. Θα τα φορούσα κάθε μέρα αυτά τα παπούτσια. Θα φόραγα το κουστούμι και θα πήγαινα στην πηγή των λεόντων. »

Ο νέος σταματάει για να κοιτάξει την ώρα. Είχε πάει κιόλας πέντε. Λίγο ακόμα και μετά θα γύριζε πίσω.

«Αν γινόταν μια καταστροφή και οι πέθαιναν όλοι οι άνθρωποι εκτός από εμένα, μάλλον θα ένιωθα μόνος. Ίσως πάλι και να ήταν καλύτερα. Οι πολλοί άνθρωποι με αηδιάζουν. Αν όμως ήμουν μόνος, δεν θα μπορούσα να ζητήσω βοήθεια από κανέναν. Και θα πέθαινα μόνος. Μήπως τώρα με δισεκατομμύρια ανθρώπους γύρω μου δεν είμαι το ίδιο μόνος; Πάλι μόνος θα πεθάνω.»

Ο ουρανός φωτίζεται και το σκοτάδι αραιώνει. Ο νέος έχει ήδη πάρει τον δρόμο της επιστροφής.

«Μόλις φτάσω στο σπίτι θα κάνω μπάνιο και θα φορέσω το λινό πουκάμισο. Θα φτιάξω ένα φλιτζάνι τσάι και θα ακούσω ραδιόφωνο.  Μετά θα σκουπίσω και θα πετάξω τα σκουπίδια. Εάν προλάβω θα αγοράσω και ένα κιλό ψωμί και δύο λίτρα γάλα.»

Ο ήλιος έχει σχεδόν ανατείλει. Ένα αυτοκίνητο πλησιάζει τον νέο, ενώ αυτός δεν το βλέπει. Το αυτοκίνητο χτυπάει τον νέο και τον παρασέρνει για αρκετά μέτρα, προτού τον πετάξει στην άκρη του δρόμου. Το αυτοκίνητο συνεχίζει, ώσπου χάνεται από τον ορίζοντα. Ο νέος φανερά πληγωμένος είναι ξαπλωμένος ανάσκελα στην άκρη του δρόμου. Τα ρούχα του έχουν λερωθεί από λάσπη και αίμα. Μετά από έξι λεπτά ο νέος σηκώνεται και συνεχίζει να τρέχει.

«Θα μπορούσε να με είχε σκοτώσει.»   

Βάλε να παίξει δυνατά

 

 

 

It's getting hard to go to sleep at night
And hard to get up in the morning
I tell myself, I'm going too hard, too rash, too long, too long
But this is not the truth
There's no sign of no big break down
It's just these little things that keep putting me of the track
Yeah, I have a notion of moving around in circles
Things just keep getting worse and worse
'Til they get all the way around
And then eveything turns out alright
In one single flash I see both shows
Computer, cigarettes, photograph, pens and pencils

 

Δεν θα νοιαστώ ούτε για τα μαθήματα, ούτε για τα λεφτά, ούτε για άλλες μαλακίες.

Στεναχώρια

Χωρίς υπερβολές, δεν έχω νιώσει τόσο άσχημα πότε μέχρι τώρα στην ζωή μου.
Και η αλήθεια είναι πως δεν έγινε κάτι ιδιαίτερο που να με πείραξε.
Ή μάλλον έγινε.
Ήτανε μερικά μαζεμένα από μέρες και αυτή η αίσθηση που έχω από το μεσημέρι.
Σαν να έγινε κάτι πίσω από την πλάτη μου.
Σαν όλοι να το ξέρουν και να γελούν που ακόμα δεν το κατάλαβα.

Δημήτρη, αν το διαβάζεις αυτό, τώρα καταλαβαίνω πόσο ίσως σε πείραξαν αυτά που είπα.
Ειλικρινά δεν το ήθελα.

Πόσο θα ήθελα να ξεχνούσα τα πάντα και τους πάντες σε μια στιγμή.
Να ζήσω μέσα στην λήθη για το υπόλοιπο που μου μένει.
Να μην ξέρω πως με λένε και από που ήρθα.
Και να μένω σε ένα νησί ξεχασμένο ακόμη κι απ’ τον Θεό.
Ώσπου να έρθει ο καιρός να ανταμώσω ξανά αυτούς που ξέχασα.
Και να κυλήσει μια αιωνιότητα με αναισθησία.

© 8SunHee