για μια ζωή χωρίς ταυτότητα

Τετάρτη βράδυ, ίσως Πέμπτη χαράματα. Απίστευτη ησυχία γύρω. Σε ένα δωμάτιο σκοτάδι. Η θερμοκρασία είναι 25 βαθμοί. Ξαφνικά ακούγεται ένας ήχος, το κεντρικό πρόσωπο (η Κ.) της ιστορίας έχει ξυπνήσει. Όνομα και ηλικία δεν θα γραφούν εδώ. Η Κ. κάθεται στην άκρη του κρεβατιού της. Ξέρει πολύ καλά τι είναι αυτό που την ξύπνησε. Πηγαίνει στην κουζίνα. Παίρνει ένα ποτήρι και βάζει νερό. Πηγαίνει στο μπάνιο. Κοιτάζεται στον καθρέφτη, ρίχνει νερό στο πρόσωπό της. Δεν μπορεί να πιστέψει πως βρέθηκε εδώ. Όλα ξεκίνησαν δύο χρόνια πριν, μα δεν μας αφορά. Εξάλλου, ούτε η ίδια θα ήθελε να μάθουμε. Σημασία έχει το μετά, το τώρα είναι φευγαλέο και άπιαστο. Θα πρέπει να γίνει σήμερα, σκέφτεται. Ντύνεται και φεύγει. Δεν παίρνει τίποτα, ούτε κλειδιά, ούτε κινητό, ούτε πορτοφόλι, δεν χρειάζονται άλλωστε. Με το πρώτο φως του ήλιου το πρωί κάτι θα έχει τελειώσει μια για πάντα. Ίσως και κάτι νέο να ξεκινήσει   

 

Σκέψεις μακράς διαρκείας

Τετάρτη βράδυ, στην τηλεόραση βλέπω τα σαΐνια που μαγειρεύουν και εγώ είμαι λιγάκι κουρασμένος από το διήμερο σπριντ διαβάσματος που τελειώνει αύριο. Και μετά έρχεται άλλη μια ωραία και γεμάτη εβδομάδα στο φουλ. Και μετά γύρω στον μήνα και [μάλλον] ξεμπερδεύω, προσωρινά. Ότι θα κάναμε ταινία, θα έγραφα βιβλίο, θα πηγαίναμε εκδρομή –το τελευταίο παίζει ακόμα-.

 

Δεν θέλω να γράψω όμως για αυτά, αλλά για κάτι όχι μακριά του. Πρόσφατα σκέφτηκα πόσες είναι οι χαμένες ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια που έφυγαν για άλλα μέρη.

 

Πρώτος και πιο εκνευριστικός, ο ύπνος. Κοιμάμαι κατά μέσο όρο οκτώ ώρες την ημέρα, δηλαδή το ένα τρίτο της ημέρας, δηλαδή γύρω στα εφτά χρόνια από την ζωή μου. Με την προοπτική ότι θα ζήσω μέχρι τα εξήντα (απαισιόδοξη πρόβλεψη, οι αισιόδοξες κάνουν λόγο για κατοστάρι), αυτό μας κάνει πάνω από είκοσι χρόνια ύπνου.  Ωωωωωωωωωωπα!  ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΠΟΛΥΣ ΧΑΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

 

Επόμενος ύποπτος, το πλύσιμο των πιάτων. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό ξοδεύω τέσσερα λεπτά/μέρα μόνο για να πλένω πιάτα. Αν τα προσθέσουμε, βγαίνει γύρω στην μια ημέρα τον χρόνο μόνο για να πλένεις πιάτα.

 

Είναι και η τουαλέτα, αλλά αυτά δεν λέγονται και οι υπολογισμοί αφήνονται στους αναγνώστες. Αν τα φτιάξετε θα καταλάβετε ότι βγαίνουν και εκεί πολλές μέρες.

 

Άσχετο αλλά οι από πάνω μάλλον πήραν μωρό που γκαρίζει όλη μέρα. Και δεν είχαν δώσει ενδείξεις, οπότε το μόνο που μπορώ να υποθέσω είναι ότι το έκλεψαν από κάπου.

 

Ο υπολογιστής κάνει επανεκκίνηση κάθε πεντάλεπτο  χωρίς προφανή λόγο. Υποψιάζομαι ότι ανέπτυξε αλλεργία στο αντιβιοτικό του και φταρνίζεται κάθε τόσο.

Τι κάνεις Γιωργάκη και δεν διαβάζεις;

Διάφορα.


Για ένα σεβαστό χρονικό διάστημα προβλέπεται να μην γράφω και πολλά, έως καθόλου. Όπως ότι έχω να γράψω εδώ και ένα μήνα.
Τέτοια συμπεριφορά είναι προγραμματισμένη και σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να παρεξηγηθεί.
Θα επανέλθω όταν κριθεί ασφαλές και σκόπιμο.

Αρκετά όμως φλυαρήσαμε.

Δεν πληρώνω!

Υ.Γ. (Προς αγαπητή  Αμελί)

Πολύ θα ήθελα να παραθέσω εδώ μια συνταγή για τυροπιτάκια, αλλά φαντάζομαι πως πνίγεσαι και εσύ στην εξεταστική, οπότε αναβάλλεται για Οκτώβριο (?)  



                                                                                                                                                                                                         

Αλλεργία

Μένεις ένα διαμέρισμα του τρίτου ορόφου μια σκοτεινής πολυκατοικίας. Κατεβαίνεις στο υπόγειο για να αγοράσεις μια λαμπάδα, όσο ακριβή και αν είναι. Εκεί συναντάς και άλλους που κάνουν το ίδιο. Βρίσκεις πως ο μαγαζί παραείναι φωτεινό για υπόγειο. Μια ομάδα από αθλητές και αθλήτριες που μένουν στον πρώτο παίρνουν το ασανσέρ για να κατέβουν. Μετά από λίγο ανεβαίνουν χωρίς να έχουν ασκηθεί. Ένας φίλος σου προσφέρεται να σου κάνει παρέα. Μια γειτόνισσα χτυπάει την πόρτα ενδιαφερόμενη για τον φίλο σου. Σκέφτεσαι διάφορα, αφού αποφασίσουν να φύγουν και κλείσουν την πόρτα.

 

Μαθαίνεις πως μπορείς να πάς σε ένα εργαστήριο για να δεις τον εξοπλισμό του. Επίσης μαθαίνεις πως για λίγες μέρες τα πανεπιστήμια είναι ανοιχτά για επισκέψεις από όλους. Θέλεις να δεις το ιστορικό.

 

Είσαι στην γιαγιά σου και περιμένεις τον παππού σου να ντυθεί. Φεύγετε για το σπίτι με το τρακτέρ. Τρέχει πολύ και προκαλεί ένα ατύχημα με ένα αυτοκίνητο που ποτέ δεν είδες. Παίρνεις ένα μανόμετρο και τρέχεις για το σπίτι με τα πόδια.  Πριν φτάσεις στο σπίτι περνάς από μια έκταση με χαλίκια και σκιά. 

 

Βρίσκεσαι σε μια χώρα της Λατινικής Αμερικής και λόγω της ισοτιμίας είσαι πολύ πλούσιος. Μένεις σε ένα ξενοδοχείο. Ένα βράδυ καταλαβαίνεις ότι είσαι μέσα σε ένα αυτοκίνητο που τρέχει. Εσύ είσαι στην θέση του συνοδηγού και στου οδηγού είναι η αδερφή σου που δεν ξέρει να οδηγεί. Της λες να σταματήσει για να κατέβεις. Αυτή δεν πανικοβάλλεται, αλλά δεν μπορεί να σταματήσει. Τελικά σταματά έξω από ένα πρατήριο και αποφασίζεις να οδηγήσεις εσύ. Συνεχίζει να είναι βράδυ. Ένας άγνωστος σου φέρνει μια εφημερίδα και εσύ του δίνεις πολλά χρήματα σε αντάλλαγμα. Αργότερα μαθαίνεις πως σπουδάζει ανθρωπιστικές επιστήμες και έχει χάσει τους γονείς του. Λες ότι πρέπει να τον βοηθήσεις. Σου έχουν τελειώσει όμως τα λεφτά. Ξέρεις ότι ο γέρος γείτονας σου έχει συνάλλαγμα, αλλά εσύ επιμένεις να πας στο ατμ για ανάληψη.

 

Καταλαβαίνεις πως δεν έχεις τίποτα και εγκαταλείπεις το σχέδιο. Γυρνάς σπίτι όπου υπάρχει μαζεμένος κόσμος μέσα και έξω. Σκέφτεσαι ότι μάλλον καθαρίζουν. Ανάμεσα στο πλήθος αναγνωρίζεις μια φίλη σου. Ξαπλώνετε σε δύο κρεβάτια τριγυρισμένοι από τον κόσμο που φαίνεται να παρακολουθεί κάτι.  Φεύγεις από το σπίτι, αλλά περπατώντας λίγα μέτρα συνειδητοποιείς ότι μόλις θυμήθηκες κάτι και γυρίζεις πίσω. Βλέπεις πως γίνεται μια δίκη. Ο κατηγορούμενος φαίνεται πως καλλιεργούσε παράνομα πολύ μακριά άσπρα μαλλιά τα οποία τύλιγε σε κουβάρια. Φαίνεται πολύ σίγουρος για την αθωότητά του μέχρι που του λες κάτι που τον φοβίζει.

 

 

Ποιο φάντασμα είναι αυτό που μας κυνηγάει;

 

 

Είναι σαν το ρολόι που αργά ή γρήγορα θα κάνει τον κύκλο του, σαν μια αρρώστια.

Ναι αρρώστια.

Όταν μαθαίνεις πως μόλις πέθανε η οικογένειά σου να γελάς ασταμάτητα.

Όταν  βλέπεις τους παιδικούς σου φίλους μετά από χρόνια να νιώθεις πως πρέπει να ξεράσεις από την αηδία.

 

Λάθος.

Μάλλον ήταν λάθος.

Μάλλον όλα ήταν λάθος.

Ο χρόνος, ο τόπος, οι άνθρωποι, οι επιλογές, η ανέχεια, τα λόγια που είπε ή δεν είπε.

 

Κι όμως κάποια μέρα θα κάνει αυτό που ήθελε από παιδί.

Θα τους σκοτώσει όλους, έναν έναν. 

 

Γιατί τα σκυλιά γαβγίζουν στα αυτοκίνητα;

Πολύ κρύο σήμερα.

Το πρόσωπό μου θέλει μισή ωρίτσα ακόμη για να πιάσει νορμάλ θερμοκρασία.

Αλλά και πολύς αέρας.

Πριν καιρό μια φίλη μου είχε πει πως όταν φυσάει, ο Θεός περπατάει μαζί μας.

Όταν ο αέρας σου ανακατέψει τα μαλλιά και σφυρίξει στα αυτιά σου, τότε θα ξέρεις.

 

Για κάποιο λόγο λένε ότι ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου.

Σήμερα με βρήκε ένας περιπλανώμενος σαν εμένα.

Μπορώ να πω ότι αυτός με καταλάβαινε.

Όπως μόνο λίγοι άνθρωποι μπορούν να σε καταλάβουν.

 

Και οι σκύλοι γαβγίζουν στα αυτοκίνητα επειδή ένα από αυτά σκότωσε κάποτε ένα αδερφό τους.

7305 μαζί με τα σαββατοκύριακα

Πριν λίγο γύρισα από κάτι σχετικό με ποίηση.

Για να πω την αλήθεια, μάλλον είχα μια άλλη ιδέα.

Κάτι σαν συζητήσεις επιπέδου, δεξιώσεις, μπουφέδες κλπ.

Δεν ήταν και τελείως χάλια.

Είχε κάποια τραγουδάκια που σε κρατούσαν ξύπνιο.

Όμως η εμπειρία μου συνοψίζεται στο παρακάτω.

“Ήταν το πιο βαρετό γεγονός που έχω πάει. Και χωρίς να είμαι υποχρεωμένος να πάω.”

 

Έβγαλα και μερικές φωτογραφίες με πολύ άσχετους ανθρώπους, αλλά αυτό δεν είναι για εδώ.

 

Από την τελευταία φορά που ψώνισα, έβγαλα μερικές φωτογραφίες.

Υπό κανονικές συνθήκες, αυτό δεν θα είχε καμιά σημασία.

Όχι ότι τώρα έχει κάποια.

Αλλά είπα να τις βάλω εδώ να τις δείτε και όλοι εσείς.

 

 

Την Πέμπτη μαζί λήγουμε.

Θα ήθελα να γράψω και μερικούς αριθμούς, αλλά τέτοια ώρα δεν είμαι σε θέση.

 

 

Η παραπάνω εικόνα, με την ευγενική παραχώρηση της Liza Ramones από τον ιστότοπό της monster truck

Προστίθεται στην λίστα με τους συνδέσμους μιας και προβλέπεται ότι θα αναφέρεται συχνά.

Δέσποινα

Κάποτε ήθελες να ζήσεις μια ζωή γράφοντας ποιήματα.

Κάποτε πραγματικά το πίστευες.

Ήθελες ένα σπίτι στην Νέα Ζηλανδία.

Ένα παλιό Citroen για να γυρίζεις όπου σου κάνει κέφι.

Ή μια βάρκα στην Βαϊκάλη.

Ένα υπόγειο στο Τόκιο.

Ή ένα εξοχικό στην Γρανάδα.

Δεν άκουγες κανέναν.

Έκανες μόνο το δικό σου.

Κάποτε θα άλλαζες ένα κομματάκι από την ζωή μας.

Από την ζωή μου.

Σήμερα έχεις πέσει σε λήθαργο.

Έναν μακρύ ύπνο.

Ίσως να μην ξυπνήσεις ποτέ.

Εγώ θέλω να σε θυμάμαι όπως ήσουν όταν σε γνώρισα.

Σε ανάμνηση της ελπίδας που μου έδωσες.

 

©xXevilangelXx

Κατα-πληκτικό!

Μπορεί ακόμα να νιώθω χάλια, αλλά θα κάνω μια προσπάθεια.

 

Κι εκεί που διάβαζα σήμερα, λέω “και δεν κάνω ένα διάλειμμα;”

Ανοίγω την τιβι. Εκπαιδευτική τηλεόραση, όπως πάντα σε όλα τα κανάλια.

Αλλά μέσα στο σκότος και στο χάος των ραδιοκυμάτων, ένα φως ξεχωρίζει και σε ξυπνάει από τον λήθαργο.

 

Τι άλλο θα μπορούσε να είναι;

“Ένας μαγνήτης των 50Ε”, θα πει ένας άσχετος που τον πιάνουν κορόιδο στο πρατήριο.

Τώρα όμως ξέχνα τα πενηντάρικα που έφευγαν από το πορτοφόλι πριν καταλάβεις ότι μπήκαν.

Μάλιστα!

Οικονομία έως και 287% στα έξοδα καυσίμων!

Τώρα μπορείς να κρατήσεις το σαράβαλο του παππού σου που το ‘χε από το ‘30 και θα το έστελνες για απόσυρση. Γιατί τώρα τα αγωνιστικά ωχριούν μπροστά του! Θα νιώσεις επιτέλους και εσύ την εμπειρία να προσπερνάς τα 4χ4 όταν τρέχεις με 160 και να τα στείλεις εκεί που πραγματικά ανήκουν!!!

Τέρμα πια οι ατέλειωτες ώρες ντροπής όταν η πυροσβεστική έτρεχε από πίσω σου γιατί νόμισαν ότι πήρες φωτιά. Με το νέο προϊόν τέλος το ντουμάνι που έβγαινε από την εξάτμιση αλλά και οι επισκέψεις στο αστυνομικό τμήμα για διατάραξη κοινής ησυχίας.  

 

 

Μάλλον ενθουσιαστήκατε;

Το ίδιο κι εγώ!

Εσύ Τσάβεζ τι λες;

Νομίζω είναι ξεκάθαρος.

 

 

Ως εδώ ήταν δεν αντέχω άλλο.

Θα το αφήσω χιουμοριστικό ως έχει.

Καληνύχτα.

Είμαι εξοργισμένος

Με τι άλλο;
Με το ηλίθιο το αυτοκίνητό μου.
Που μακάρι να μην το είχα.
Αυτή τη στιγμή δεν έπρεπε να γράφω αυτά που γράφω, αλλά να λαγοκοιμάμαι σε κάποια αίθουσα του φυσικού.
Όχι όμως, δεν μπορώ να έχω τέτοιες εμπειρίες λόγω του αναθεματισμένου σαράβαλου.
Και είμαι στο πόδι από τις 8 το πρωί!!!!
Πραγματικός μεσαίωνας.
Θα μου πεις γιατί δεν πας με το αστικό.
Θα σου πω ότι όσο και να θέλω να είμαι επί 45 λεπτά σε ένα κουτί μαζί με άλλα 50 -τουλάχιστον- άτομα και να πληρώσω 80 ολόκληρα λεπτά, μάλλον δεν θα πάρω.
Και σαν να μην έφτανε αυτό έρχεται και η εξεταστική.
Καλά τι το θυμήθηκα τώρα αυτό;
Πρέπει να ξεκινήσω διάβασμα.
Αλλά σαν τι θα διαβάσω, εδώ καλά καλά ούτε την ύλη δεν ξέρω.
Έχουν βάλει τα μαθήματα στις 9 το πρωί.
Δηλαδή δεν φτάνει που δεν θα γράψω τίποτα, θα πρέπει να χάνω και τον ύπνο μου.
Λοιπόν εγώ λέω στην καλύτερη θα περάσω 1-2 μαθήματα και θα λέω και ευχαριστώ.
Σαν να μην έφταναν αυτά, έχω και το ίντερνετ να αποσυνδέεται κάθε τρεις και λίγο.
Θα τηλεφωνήσω να τους τα ψάλλω  και σήμερα.
Σε λίγο θα με ξέρουν με το μικρό μου.
Βέβαια θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω τι άλλο με κάνει ευτυχισμένο, αλλά σκέφτομαι τον κακομοίρη τον Θοδωρή, που είναι ίσως ο μόνος που διαβάζει ό,τι γράφω.
Μέχρι τώρα θα έχει μετανοιώσει που ξεκίνησε να διαβάζει αυτό το κατεβατό, ενώ τώρα που γράφω γι'αυτόν μάλλον θα γελάει και θα σκέφτεται τι σχόλιο να γράψει.