Ιντερνετ γκειμ

Πρόσφατα (τι πρόσφατα δηλαδή, πόσες μέρες πέρασαν) με προσκάλεσε η Δάφνη , την οποία δυστυχώς δεν είχα την ευκαιρία να διαβάσω, (ήρθε από το πουθενά ένα πράμα) σε ένα από τα πολλά παιχνίδια που κάνουν μεταξύ τους οι μπλόγκερς. Με την αρμοδιότητα που μου δόθηκε, θα αναφέρω με τυχαία σειρά 7 πράγματα για μένα.

1) Ανησυχώ τις τελευταίες μέρες πολύ με την σχολή μου. Όπως τα υπολογίζω ίσα που θα προλάβω να πάρω πτυχίο. Οι απαισιόδοξες προβλέψεις με βλέπουν να γυρνάω με άδεια χέρια σε τέσσερα χρόνια από τώρα. Λυπηρό.

2) Δεν έχω facebook. Ναι συμβαίνει σε μερικούς να ζουν και χωρίς αυτό και όχι δεν έχω πρόθεση να φτιάξω ούτε μετά τα παρακάλια σου.

3) Αν τύχει και με γνωρίζεις προσωπικά, θα ξέρεις πως έχω κάποιες παράλογες (για μένα μια χαρά λογική βγάζουν όλα) εμμονές. Ανάμεσα σε αυτές να χωρίζω σε νοητά κομμάτια την κουβέρτα πριν κοιμηθώ, να θέλω να είμαι υποδειγματικός οδηγός, να έχω τουλάχιστον τέσσερα είδη μπαχαρικών στο ντουλάπι. (ίσως δεν είναι και ΟΙ εμμονές, αλλά αυτά μπόρεσα να σκεφτώ τώρα)

4) Έχω επίσης πολλές φοβίες. Ασθενείς οι περισσότερες αλλά ανυπέρβλητες. Ύψη, γάτες, φελιζόλ, πιστωτικές κάρτες, ακαταστασία, αυτοκίνητα με τιμόνι στα δεξιά, μαύρο ρούμι, μάτια κουζίνας, σίδερο σιδερώματος, ήλιος, περιστέρια. (τα περιστέρια είναι αστείο για αλλουνού φοβία, φυσικά και δεν φοβάμαι τα περιστέρια)

5) Έχω καλή όραση. Εντάξει μπορεί όχι και πολύ καλή, αλλά τουλάχιστον δεν φοράω γυαλιά.

6) Για όσους δεν πιστεύουν, (δεν είναι λίγοι) έχω ένα νταν στο ταε-κβο-ντο. Και δεν σημαίνει ότι ψάχνομαι για τσαμπουκάδες, ούτε ότι είμαι ολυμπιονίκης, ούτε και ότι θα σας δείρω όλους. Ξεκάθαρα;

7) Φοράω παπούτσια #44. (δεν μπορούσα να σκεφτώ κάτι άλλο)

Τέλος θα πρέπει να επιλέξω 15 που θα συνεχίσουν το παιχνίδι. Δεν θέλω να υποχρεώσω, έτσι θα το αφήσω ανοιχτό και ας το κάνει όποιος θέλει, κεφάλια δεν παίρνω.

Ζέστη

Κοιτάξτε με.
Κοιμάμαι την ημέρα και ξυπνάω την νύχτα.
Συνήθως δεν βγαίνω καθόλου από το δωμάτιό μου.
Ακούω μουσική συνέχεια και από καμιά φορά μπαίνω στο ίντερνετ για να μιλήσω με άλλους που έχουν ίδια μυαλά με μένα.
Οι πρώην φίλοι μου δεν μου μιλάνε.
Έτσι κι αλλιώς δεν με πειράζει, αφού τώρα έχουν βρει κάτι ψεύτρες και υποκριτές στην θέση μου.
Σχεδόν κάθε μέρα πίνω τόσο που μετά ξερνάω συνεχώς και την επόμενη που θα σηκωθώ από το κρεβάτι δεν θυμάμαι τίποτα.
Μετά κλαίω μέχρι να στεγνώσω και μετά πίνω πάλι.
Όσο δεν ξέρω τι μου γίνεται προσπαθώ να αυτοκτονήσω, κάτι που δεν θα είχα την δύναμη να κάνω.
Όσο σκέφτομαι τι κάνω δεν αντέχω. Κλαίω και χαρακώνω τα χέρια μου με ένα ξυράφι.
Καπνίζω κι ας μην αντέχω και ας καίγομαι.
Και πίνω μέχρι να κοιμηθώ λίγο και ξανά πάλι.

Υ.Γ.
Αύριο δίνω σύγχρονη ΙΙ

Υ.Γ. 2
Όσοι μένουν Γιάννενα, την Τετάρτη που μας έρχεται έχει θερινή προβολή στο θεατράκι της βιβλιοθήκης στο πανεπιστήμιο. Cult ή splatter -νομίζω-.

Ο Δημοκράτης

Ο Δημοκράτης είναι 24 χρονών και μένει μόνος του εδώ και 5-6 χρόνια σε ένα υπόγειο στην Κομοτηνή. Δεν είναι φωτεινό ή ευχάριστο, αλλά τουλάχιστον μπορεί να το πληρώνει και να του περισσεύουν και λίγα στην άκρη κάθε μήνα. Τον χειμώνα πιάνει υγρασία και μαυρίζουν οι τοίχοι και έχει κουβάδες για να μαζεύουν τα νερά, το καλοκαίρι όμως έχει μια αφοπλιστική δροσιά. Τον χειμώνα φτιάχνει ζεστή σοκολάτα και διαβάζει στο ημίφως και το καλοκαίρι κρύα λεμονάδα ενώ ακούει μουσική. Πολύ θα ήθελε να έχει μια γάτα για να την ακούει να γουργουρίζει καθώς της χαϊδεύει την πλάτη, όμως δεν παίρνει μια επειδή νομίζει πως θα του λερώνει το σπίτι. Είναι φανατικός της καθαριότητας. Δεν νιώθει άνετα εάν δεν καθαρίσει τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα. Βέβαια καθαρίζει καθημερινά αλλά οι δύο φορές είναι εντατική δουλειά. Ακόμα και όταν θέλει να καπνίσει βγαίνει έξω. Παρόλο που δεν είναι καπνιστής καμιά φορά αισθάνεται πως ένα τσιγάρο είναι απαραίτητο. Στην αρχή ήθελε να καπνίσει για να είναι ο μεγάλος της παρέας. Όσο κι εάν προσπάθησε δεν βρήκε τον καπνό ούτε εθιστικό, ούτε εύγευστο. Πρέπει να πω πως ο Δημοκράτης είναι λάτρης της γεύσης. Σπάνια θα τον δεις να τρώει κάτι από έξω ή κάτι έτοιμο. Μάλλον δεν τον ικανοποιούν. Αντ’ αυτού  προτιμά να μαγειρεύει ο ίδιος. Δεν έχει κουζίνα της προκοπής, ένα φουρνάκι είναι με δύο μάτια πάνω του, και το ένα χαλασμένο, αλλά κάθε φορά που ετοιμάζει κάτι μυρίζει σε όλο το σπίτι και καμιά φορά και στους γείτονες. Οι γείτονες του είναι μια οικογένεια κινέζων ή άλλης εθνικότητας ασιάτες. Αν και ποτέ δεν έδωσαν αφορμή για φασαρίες, ο Δημοκράτης δεν τους συμπαθεί. Όταν δεν έχει τι να κάνει, του αρέσει να λύνει διάφορα προβλήματα, να ζωγραφίζει ή να γράφει. Το τελευταίο είναι το αγαπημένο του. Γράφει στον υπολογιστή του αν και θα ήθελε να έχει μια γραφομηχανή, επειδή όπως λέει τον ενοχλεί ο ανεμιστήρας και κουράζονται τα μάτια του. Κάθε βράδυ του αρέσει να βλέπει κωμικές σειρές ή πιο αραιά ταινίες. Έπειτα θα διαβάσει λίγο από τα βιβλία που έχει δίπλα στο κρεβάτι του συνοδεία ενός φλιτζανιού ζεστό χαμομήλι. Εδώ και μερικές μέρες του ήρθε η ιδέα να ξεκινήσει τρέξιμο σε ένα πάρκο που βρήκε. Έτσι αγόρασε μια φόρμα και ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια. Κάθε φορά όμως που το αποφάσιζε έβρεχε. Μέχρι σήμερα δεν έχει τρέξει. Κάτι παρόμοιο συνέβη και με την αγάπη του για τις φωτογραφίες. Αγόρασε μια φωτογραφική μηχανή για να μπορεί να κάνει περιπάτους στην πόλη και να φωτογραφίζει. Σκέφτηκε όμως πως εάν τον έβλεπαν με την φωτογραφική μηχανή στο χέρι σίγουρα θα νόμιζαν πως ήταν τουρίστας και κάτι τέτοιο δεν το ήθελε, έτσι εγκατέλειψε την ιδέα. Είχε και ένα αυτοκίνητο για να επισκέπτεται τους δικούς του μια-δυο φορές τον χρόνο. Λίγο έξω από το χωριό του είχε βρει έναν ήσυχο δρόμο. Το αποκορύφωμα του καλοκαιριού ήταν όταν έτρεχε σε αυτό το δρόμο γύρω στις τρείς το μεσημέρι με τον ήλιο να καίει. Ζεσταινόταν αλλά ο αέρας που έμπαινε από το παράθυρο τον έκανε να ξεχνά την ζέστη.  Πάντα όταν οδηγούσε άκουγε μουσική. Ήταν ένα τραγούδι που του άρεσε περισσότερο από τα άλλα. Κάθε φορά που το άκουγε σκεφτόταν ότι όταν πεθάνει θέλει να ακούει αυτό το τραγούδι. Από καμιά φορά και αν είχε διάθεση έκανε μεγάλες βόλτες στην πόλη. Στα χειμωνιάτικα βράδια είχε ιδιαίτερη προτίμηση. Θα μπορούσες να τον δεις να περπατά για ώρες κάθε μέρα. Έβαζε το μαύρο του παλτό και προχωρούσε σκυθρωπός. Εάν μάλιστα τύχαινε να φυσάει αργούσε περισσότερο να επιστρέψει. Όταν πια αποφάσιζε πως ήταν αρκετά, γύριζε παγωμένος στο σπίτι όπου και συχνά ετοίμαζε ένα ζεστό ρόφημα. Πολλές φορές εύχεται κάθε μέρα να ήταν απόκριες, ώστε να μπορεί να φορά ό,τι θέλει και να περιφέρεται δημοσίως με ευχαρίστηση. Ελάχιστες ήταν η φορές που θα έπαιρνε το αστικό. Όμως κάθε φορά που έμπαινε μέσα σκεφτόταν διάφορα. Όπως φανταστικές συναντήσεις ζωντανών με ζωντανούς ή ζωντανών με πεθαμένους ή ακόμα πεθαμένων με πεθαμένους. Φανταστείτε στο ίδιο τραπέζι τον Μάρξ, τον Αισχύλο, την Κιουρί και τον Ναπολέοντα.  Παλιά πίστευε πως ήταν ξεχωριστός από τους άλλους. Έφτασε να πιστεύει μέχρι και ότι ήταν σαν τον Κάρεϊ στο Τρούμαν Σόου. Σήμερα είναι πλέον πεπεισμένος ότι είναι τόσο κοινός όσο και όλοι γύρω του.

---

What's that...? (I may be paranoid, but no android)

Από μηδέν σε μηδέν, μέσα σε 2”

Πάντα αγαπούσε την ταχύτητα.

Πάντα ήθελε να φύγει, μα ποτέ δεν τόλμησε.

Αδυναμία του ήταν ένα Opel Vectra του ‘90, που το πήρε από τον παππού του όταν έγινε 18.

Δεν ήταν τίποτα σπουδαίο, αλλά αυτός το είχε κάνει σπίτι του.

Ώρες ολόκληρες το καθάριζε και το γυάλιζε.

Λίγο λίγο όλο και κάτι άλλαζε, όλο και κάτι καινούργιο του έβαζε.

Ήταν το πιο γρήγορο στο χωριό.

Καμιά φορά ξυπνούσε αργά το βράδυ και έφευγε.

Κάθε φορά γύριζε το πρωί χωρίς να τον καταλάβουνε.

Έκανε ότι έφευγε, ότι πήγαινε κάπου.

Δεν ήξερε ούτε αυτός που, ήθελε μόνο να φύγει.

Αν μπορούσε θα γύριζε όλη την Ευρώπη, αλλά και όλη την υφήλιο.

Μόνος του.

Με μια φωτογραφική μηχανή που είχε και ένα ημερολόγιο.

Και σαν γύριζε μετά από χρόνια, όλοι θα μιλούσαν για αυτόν στο χωριό.

Αλλά ποτέ δεν έφτασε τόσο μακριά.

Του άρεζαν οι δρόμοι.

Χωρίς φώτα, χωρίς φωνές, χωρίς ψυχή κοντά.

Δεν άργησε να συμβεί.

Οι γονείς έφτασαν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν.

Αυτός μισοκοιμόταν, αλλά άκουσε τον γιατρό να τους λέει κάτι.

Ήξερε ότι δεν θα το άντεχαν.

Ήταν στην τελευταία ευθεία της πίστας του.

Τότε ήταν που μέσα στο μυαλό του άκουσε:

 

“Μη με πας απ' το σπίτι
τ' ακούς, στο Θεό να με πας”

 

Δέσποινα

Κάποτε ήθελες να ζήσεις μια ζωή γράφοντας ποιήματα.

Κάποτε πραγματικά το πίστευες.

Ήθελες ένα σπίτι στην Νέα Ζηλανδία.

Ένα παλιό Citroen για να γυρίζεις όπου σου κάνει κέφι.

Ή μια βάρκα στην Βαϊκάλη.

Ένα υπόγειο στο Τόκιο.

Ή ένα εξοχικό στην Γρανάδα.

Δεν άκουγες κανέναν.

Έκανες μόνο το δικό σου.

Κάποτε θα άλλαζες ένα κομματάκι από την ζωή μας.

Από την ζωή μου.

Σήμερα έχεις πέσει σε λήθαργο.

Έναν μακρύ ύπνο.

Ίσως να μην ξυπνήσεις ποτέ.

Εγώ θέλω να σε θυμάμαι όπως ήσουν όταν σε γνώρισα.

Σε ανάμνηση της ελπίδας που μου έδωσες.

 

©xXevilangelXx

Μελαγχολία...

Με πιάνει όταν βλέπω παρατημένα ιστολόγια. Δεν με νοιάζει τόσο ότι σταμάτησαν να ασχολούνται, ακόμα κι εγώ το έχω κάνει, όσο το ότι δεν γνωρίζω γιατί.
Μου έρχονται στο μυαλό κάποιες ιδέες.
-"Ίσως δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί."  Πολύ λογικό, θα έλεγα η πιο συνήθης αιτία.
-"Ίσως πάλι να βαρέθηκε."  Και πάλι λογικό. Ειδικά όταν το blog σου δεν τραβάει κόσμο πολλοί απογοητεύονται.
-"Μπορεί να έγραφε μόνο και μόνο για τον λόγο ότι δεν είχε παρέα, τώρα ο χρόνος μοιράζεται σε ανθρώπους."  Καθόλου απίθανο. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που είναι έξω από το κοπάδι (χωρίς εισαγωγικά).
-"Μπορεί να πέθανε".  Θα έλεγα πως αυτό είναι το αγαπημένο μου. Και όχι δεν μου αρέσει όταν πεθαίνει κάποιος. Θέλω να πως ένα blog-ζόμπι με έναν πεθαμένο ιδιοκτήτη ακούγεται συναρπαστικό. Τρομακτικό θα έλεγα. Ποιος φαντάζεται πως την στιγμή που διαβάζει κάτι στο ίντερνετ, γραμμένο μήνες πριν και χωρίς νέα εγγραφή, αυτός που το έγραψε έχει πεθάνει;
Μην ανησυχείτε είμαι ζωντανός κατά την συγγραφή του κειμένου.
Για όσους το διαβάσουν μετά από χρόνια δεν μπορώ να εγγυηθώ τίποτα.
Πάντως θα φροντίσω να ενημερώσω.   :)

…your heads will fall as well

Κοιτώ γύρω μου. Δεν αντέχω για πολύ. Τέτοια μαυρίλα.
Όλοι φταίνε.
Κόμματα, δεξιά, αριστερά, στρατός, αστυνομία, τηλεοράσεις, σχολεία, οικογένειες, εμείς οι ίδιοι.
Ξέρω, είναι μάταιο να πηγαίνεις κόντρα. Τι άλλο μπορείς να κάνεις;
Αδιαφορία.
Είναι εύκολο. Μπορείς όμως; Το αντέχεις; Κάτι μέσα σου σε πειράζει, δεν σε αφήνει σε ησυχία.
Πώς το αγνοείς αυτό;
Μπορείς και λες ψέμματα στους άλλους, αλλά αυτό δεν είναι άλλος.
Κοίτα ξανά γύρω σου.
Μπορείς να έχεις τα πάντα. Φτάνει να τα αρνηθείς όλα.
Θα το κάνεις;
-"Πες ψέμματα, αν προσποιηθείς δεν θα καταλάβουν τίποτα"
Κάποιοι σ'αυτό τον κόσμο γεννήθηκαν ήρωες και κάποιοι άλλοι προβλήθηκαν ως ήρωες.
Μου φτάνει που ανήκω στους πρώτους.
Που πηγαίνουμε;
Εγώ ξέρω πολύ καλά που πάω. Για τους άλλους με νοιάζει. Αλλιώς δεν θα ήμουν εδώ.
Περίεργο έτσι;
Κανονικά δεν θα έπρεπε να με πείραζε.
Κανείς δεν λυπάται τα ζώα που πάνε για σφαγή.
Δικαιοσύνη, ελευθερία, ισότητα. Λέξεις που ηχούν διαφορετικά στα αυτιά μου.
Τι και αν τα αφήσω όλα πίσω;
Τι είχα και τι έχασα;
Ίσως εκεί που πάω να είναι καλύτερα.
Δεν μετανιώνω για τίποτα.
Εσείς θα έπρεπε να ντρέπεστε.
Δείτε για μια φορά πίσω από την τηλεόραση.
Διαβάστε για μια φορά μέσα απ'τις γραμμές.
Ακούστε για μια φορά πίσω απ'τις φωνές.
Σταθείτε για μια φορά έξω απ'το κοπάδι.
Έστω και αν είναι η τελευταία σας.

Εχθροί κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα σας

Ή αλλιώς το κράτος του τρόμου



Αυτό είναι κατά πολλούς δίκαιο, εξασφαλίζει την ασφάλεια και μειώνει την εγκληματικότητα.
Είμαστε πλέον στην εποχή που όλα είναι αναλώσιμα. Ο πλανήτης μας, οι χώρες ακόμα και οι άνθρωποι.
Εκφοβισμός, χειραγώγηση, ανασφάλεια, τρομοκρατία. Το τρίπτυχο του σύγχρονου δυτικού κόσμου. Και όχι μόνο.
Φτωχοί αντιμέτωποι με άλλους φτωχούς. Φοβισμένοι πλούσιοι. Κράτη που δεν ξέρουν τι ακριβώς φοβούνται. Και πάνω από όλους και υπεράνω όλων το χρήμα.
Διεφθαρμένοι πολιτικοί, πουλημένοι δημοσιογράφοι, φιλόδοξοι στρατιωτικοί. Και το πλήθος που ακολουθεί πάντα. Με την ίδια συχνότητα. Την ίδια επιμονή.
Ζωή που θυμίζει Monopoly. Μόνο που εδώ δεν παίζεις.
Καλή τύχη στη ζαριά που θα ρίξουν.

Δεν είναι καιρός οι άνθρωποι να αξίζουν πιο πολύ από το κέρδος?