Then and now…

Tumblr και άλλα

Η προσωπική μου σελίδα στο tumblr: http://theexiledhussar.tumblr.com

 

Μια εικόνα κάθε μέρα (θα το τηρήσω εκτός απροόπτου). Οι εικόνες δεν θα είναι πάντοτε δικές μου. Όσες όμως είναι δικές μου προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα κλπ. Για όσες μη δικές μου, δεν θα αναγράφω προέλευση, εκτός και αν έχω πολλά κέφια.

 

Επίσης, το twitter βγαίνει από idle και γίνεται σκέτο. (και κάτι έγινε τώρα)

 

Ετοιμάζω δυο πίνακες (για την ακρίβεια 11, αλλά χωρίζονται σε δυο ομάδες). Ο ένας είναι σχεδόν έτοιμος και ο άλλος αναμένεται να ολοκληρωθεί εντός λίγων ημερών. Φωτογραφίες θα ανεβάσω εδώ μόλις νιώσω ψυχολογικά έτοιμος.

 

Για όσους έχουν –ακόμα- λεφτά, μπορεί να τα διαθέσει –λίγα μόλις- για να αγοράσω καινούργιο ρολόι αφού το παλιό έσπασε. Αριθμός κατάθεσης IBAN: GR8801100400000004054159936 και μην ξεχάσετε να γράψετε και το όνομά σας για να στείλω κάρτα τα χριστούγεννα.

 

Έφτιαξα και ακάουντ στο formspring. http://www.formspring.me/exiledhussar

Μπορείτε να με ρωτάτε από εδώ όποια ανοησία θέλετε όπως: γιατί γεννήθηκες; ή μήπως παίρνεις ληγμένα; ή ποιό είναι το νόημα της ζωής;  Εναλλακτικά, από την σελίδα μου στο tumblr στον σύνδεσμο ASK. Βέβαια στο tumblr είναι πολύ πιο κούλ, το μπλόγκερ δεν σκέφτηκε να βάλει τέτοια καλούδια.

 

Τέλος, τα Γιάννενα τέτοιο καιρό είναι πολύ όμορφα. Βοηθάει και ο καιρός, χθες το βράδυ έπεσε έως τους 13!! Τα αστικά είναι άδεια και τα περισσότερα περίπτερα είναι κλειστά. Το καλύτερο είναι όμως είναι το άρωμα της λίμνης. Μυρίζει κάτι ανάμεσα σε κονσέρβα σπαμ και πολτοποιημένους γεωσκόληκες.

Μας πσεκάζουν #1

Διαφήμιση χυμού. Προσέξτε τον τύπο στο κέντρο...

που είναι ίδιος ο Κατακουζηνός

Έρχονται και άλλες -παρόμοιες- αποκαλύψεις

Λίζα, η κατσαρίδα που έτρωγε ασήμι

Μέχρι εχθές, ζούσε η Λίζα, μια κατσαρίδα που έτρωγε ασήμι.
Δεν διέφερε σε τίποτε από τις άλλες κατσαρίδες, μόνο στο ότι έτρωγε ασήμι.
Χθες λοιπό, μέσα στην πείνα της πήγε να φάει τα ασημένια σκουλαρίκια μιας χοντρής κυρίας που περπατούσε.
Η χοντρή κυρία με το που είδε την Λίζα να πλησιάζει τσίριξε και την πάτησε.
Μετά πέρασε εκείνο το φορτηγάκι που σκουπίζει τους δρόμους και την σκούπισε.

Η Ελλάδα πάει κατά διαόλου

Και ο λόγος:





































ΤΟ ΡΕΤΙΡΕ

από: βικιπαίδεια
Η σειρά προβλήθηκε σε επανάληψη πολλές φορές από το Mega: το 2000, 2002, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009


Δεν έχει προβληθεί από το 2009 και ούτε θα το δούμε και φέτος. 
Υπογράψτε την εδώ διαμαρτυρία για την επιστροφή του Ρετιρέ στους καλοκαιρινούς δέκτες. 

Η αξιοθαύμαστη πόρτα νοτιοδυτικά της Κοπεγχάγης

Μερικά χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Κοπεγχάγης υπάρχει ένα μεγάλο λιβάδι. Σε αυτό το σημείο ο αναγνώστης θα πρέπει να αποβάλει την εικόνα που μπορεί να έχει μόλις ακούσει την λέξη λιβάδι. Πιθανόν εικόνες όπως πράσινες εκτάσεις με ανθισμένα διάσπαρτα λουλούδια να έρχονται στη σκέψη με την αναφορά της λέξης. Το συγκεκριμένο όμως διαφέρει από την τυπική εικόνα. Και αυτό γιατί πρόκειται για ένα λιβάδι με πέτρες. Υπάρχουν βέβαια ίχνη βλάστησης, όμως θα πρέπει να κοπιάσει αρκετά κανείς για να τα βρει.

Κυρίαρχη παρουσία έχουν οι πέτρες. Οι περισσότερες είναι μικρές, μπορεί κανείς να χωρέσει στα χέρια του αρκετές από αυτές, χωρίς όμως να λείπουν και οι μεγαλύτερες. Το σχήμα τους επίσης διαφέρει. Περαστικοί έχουν αναφέρει πως έχουν συλλέξει από το λιβάδι πέτρες με τα πιο παράξενα σχήματα που κανένας δεν θα περίμενε να παρατηρήσει σε πέτρα. Ένα κοριτσάκι μάλιστα βρήκε μια πέτρα που έμοιαζε στην γάτα της. Αν είστε καλεσμένοι στο σπίτι της μπορείτε να δείτε την πέτρα μαζί με την γάτα και να παραδεχτείτε την απίστευτη ομοιότητα. Ένας περιπλανώμενος φωτογράφος φωτογράφησε μια πέτρα σε σχήμα αστεριού, όμως αρκέστηκε στην φωτογραφία και δεν πήρε την πέτρα. Θα μπορούσα να αναφέρω και άλλα αξιόλογα σχήματα, μα τότε δεν θα είχα την ευκαιρία να μιλήσω για τα χρώματα που έχουν οι πέτρες αυτές. Πολλές, μα όχι οι περισσότερες, έχουν το χρώμα που όλοι έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε σε μια πέτρα. Είναι κάπως γκριζωπές και αδιάφορες. Πέρα από αυτές όμως, υπάρχουν ένα σωρό άλλες με χρώματα που δεν θα μπορούσα να περιγράψω. Κοιτάζοντας από ψηλά το λιβάδι θαμπώνεται από την πολυχρωμία και παραμένει να τις κοιτάζει ίσως και για ώρες.

Κάπως έτσι τις κοίταζε και ο περιπλανώμενος φωτογράφος, προτού αποφασίσει να συνέλθει και να καταγράψει με την μηχανή του το τοπίο. Στάθηκε όμως πολύ άτυχος, καθώς κάπως αργοπορημένα κατάλαβε πως δεν είχε φιλμ στην μηχανή του. Φαντάζεστε την απογοήτευσή του. Αυτή ήταν και η τελευταία, μέχρι σήμερα, απόπειρα να φωτογραφηθεί αυτό το λιβάδι. Υπάρχει όμως ακόμα μια φωτογραφία του λιβαδιού, η μοναδική, μόνο που η συγκεκριμένη έγινε πριν πολλά χρόνια και μάλιστα με ασπρόμαυρο φιλμ και δυστυχώς δεν καταγράφει την πολυχρωμία που έχει εμπνεύσει την συγγραφή τούτου του κειμένου.

Την εμπειρία των χρωμάτων την έχουν βιώσει μόνο όσοι είχαν την ευκαιρία να περπατήσουν μέχρι εκεί. Θα πρέπει να γνωρίζετε πως λίγοι μονάχα κατάφεραν να βρουν τον δρόμο προς το λιβάδι. Και αυτό όχι γιατί είναι δύσκολος ο δρόμος, μα γιατί οι επισκέπτες θαμπώνονται από την πανέμορφη Κοπεγχάγη.

Σε αυτό το λιβάδι υπάρχει κάτι το αφύσικο. Μια κλειστή πόρτα. Ελάχιστοι αν όχι κανένας πρόσεξαν την παρουσία της. Όλοι αρκέστηκαν στην παρατήρηση του λιβαδιού με τις πολύχρωμες πέτρες. Από τους λίγους που αναρωτήθηκαν για την φύση της πόρτας ήμουν και εγώ. Μετά το αρχικό προβληματισμό πρόσεξα πως η πόρτα δεν ήταν κλειστή, ήταν ξεκλείδωτη και κλεισμένη.

Πλησιάζοντας την πόρτα, αυτή σα να αναγνωρίζει την παρουσία, ανοίγει. Μέσα της υπάρχει ένα πραγματικά μικρό και σκοτεινό δωμάτιο. Αν δεν υπήρχε στο άλλο τοίχο μια πόρτα θα μπορούσε να είναι μια μικρή ντουλάπα.

Όπως και η πρώτη πόρτα, πλησιάζοντα την, ανοίγει. Οι λέξεις μοιάζουν αδύναμες μπροστά στον αγώνα για την περιγραφή του δεύτερου δωματίου. Ή σάλας πιο σωστά. Μπροστά στο μέγεθός της, η αίθουσα χορού του Τσάρου σίγουρα θα ντρεπόταν. Το πρώτο που παρατηρεί κανείς είναι το μέγεθος. Ο άνθρωπος νιώθει πολύ μικρός μέσα σε μια αίθουσα τέτοιων διαστάσεων. Με δυσκολία βλέπεις ακόμα και το τέλος της αίθουσας. Όσο για το ύψος, σίγουρα θα προκαλούσε ίλιγγο ακόμα και στους πιο γενναίους. Περιμετρικά, υπάρχουν κολώνες και στο ανάμεσο τους πανύψηλα παράθυρα με τις κουρτίνες τους τραβηγμένες ώστε να φωτίζεται η αίθουσα. Το πάτωμα είναι τόσο καλά γυαλισμένο ώστε το άπειρο μάτι πλανάται και πιστεύει πως η αίθουσα εκτείνεται για άλλο τόσο. Το ταβάνι είναι στολισμένο με αμέτρητους πολύτιμους λίθους που λάμπουν στο φως της ημέρας. Ξεφεύγοντας από τον θαυμασμό που προκαλεί η θέα της αίθουσας, προχωρά κανείς κατά μήκος της. Φτάνοντας στο τέλος, ίσως μετά από αρκετή ώρα πορείας, θα βρει ακόμα μια πόρτα, την τελευταία αυτού του παράξενου οικοδομήματος.

Όπως και οι άλλες δυο πόρτες, έτσι και αυτή ανοίγει με το που κάποιος την πλησιάσει. Πίσω της απλώνεται ένας κήπος λουσμένος στο φεγγαρόφωτο. Έχοντας περάσει από την προηγούμενη αίθουσα δεν εντυπωσιάζεται κανείς εύκολα από τον κήπο. Μάλλον ακόμα απογοητεύεται παρατηρώντας τον κήπο. Και αυτό γιατί αποτελείται αποκλειστικά από πράσινα φυτά. Δεν υπάρχουν άνθη, δεν υπάρχουν ξεραμένα φύλλα, δεν υπάρχουν φυτά με κόκκινο φύλλωμα. Μόνο πράσινο.

Εύστοχα θα παρατηρούσε κανείς πως αυτή είναι η τέλεια αντίθεση με το λιβάδι των πολύχρωμων πετρών.

Προς πώληση…

 

Κυρίως γιατί Εβίτα μου το ζήτησε. Το δεύτερο και το τρίτο δεν έχουν τελειώσει ακόμα.

Διαστάσεις δεν θυμάμαι, αλλά μπορώ να τις γράψω μετά από απαίτηση.

Όλα είναι ελαιογραφίες σε καμβά, πλην των τελευταίων δύο που είναι ακρυλικό σε καμβά.

Τιμές μετά από συζήτηση μαζί μου.

Μελλοντικοί διάλογοι

Σε ένα γαλλικό καφέ, δύο άνθρωποι συναντιούνται μετά από πολλά χρόνια. Η ώρα πρέπει να είναι δύο το βράδυ και από όσο μπορώ να δω έξω βρέχει. Μέσα στο καφέ επικρατεί σκοτάδι και μόνο λίγο φως φωτίζει το μικρό τραπέζι. Από τα ηχεία μόλις που ακούγεται το έργο 9 No 2 από τα Νυχτερινά του Σοπέν.

 

Αυτός: Ξέρεις, πάνε τόσα χρόνια από τότε. Τότε δεν μπόρεσα να στο πω. Σε έβλεπα και νόμιζα πως θα πέθαινα. Μύριζες βανίλια, λεμόνι και κανέλα. Μου κοβόταν η αναπνοή και μόνο που σε σκεφτόμουν. Θεωρούσα τον εαυτό μου τυχερό που μου μιλούσες. Ήταν τόσο δύσκολο για μένα τότε. Και ας μου φαινόταν τόσο προφανές. Δεν φαντάζεσαι πόση ανακούφιση νιώθω τώρα. Σε έβλεπα στα όνειρά μου. Σου κρατούσα το χέρι και περπατούσαμε μαζί. Δεν υπήρχε κανείς τριγύρω, μονό εμείς. Πηγαίναμε και κοιτούσαμε με τις ώρες τις λεύκες, που τόσο σου άρεσε να βλέπεις. Ξαπλώναμε στο γρασίδι που ήταν τόσο πράσινο, όπως μόνο στα όνειρα μπορεί να είναι και μιλούσαμε με κλειστά τα μάτια. Ήταν συνεχώς απόγευμα, εκείνη την υπέροχη απογευματινή στιγμή που εύχεσαι να μην τέλειωνε ποτέ. Πίναμε λεμονάδα και διαβάζαμε ποίηση. Σεφέρη που άρεσε και στους δυο μας. Παίρναμε τα ποδήλατά μας και τρέχαμε σα να μας κυνηγούσαν. Σου άρεσε ο αέρας που ερχόταν στο πρόσωπό σου. Σαν θα κουραζόμασταν θα σταματούσαμε στο αγαπημένο σου παγκάκι και θα κοιταζόμασταν στα μάτια. Αυτό και μόνο. Και σαν έρχονταν το βράδυ θα μας έπαιρνε ο ύπνος ενώ μετρούσαμε τα αστέρια. Μόνο για να αρχίσουμε ξανά την επόμενη ημέρα. Δίχως μνήμη, δίχως έγνοιες, δίχως αύριο.

 

Αυτή: (κλαίγοντας) Γιατί δεν μου μίλησες νωρίτερα;

 

 

Αυτό το κείμενο μου ζήτησε να δημοσιεύσω ο φίλος με το ψευδώνυμο “Parallel”. Με χαρά το δημοσιεύω εδώ, προσθέτοντας μόνο την μικρή εισαγωγή.

 

 

Ο επίλογος του συγγραφέα:

«Χθες ήταν η Βάσω και η Εύη, σήμερα μπορεί να είναι η Κωνσταντίνα, η Άννα και η Κατερίνα.

Εσύ μπορείς να μην επιτρέψεις έναν τέτοιο μελλοντικό διάλογο.»

Φωτογραφίες #3

 

Προς ενδιαφερόμενους:

Οι φωτογραφίες διατίθενται και προς πώληση για να βγάλει και ο καλλιτέχνης κανα χαρτζιλίκι. Μην διστάσετε λοιπόν να ζητήσετε περισσότερα δείγματα. Επίσης προς πώληση και μερικοί πίνακες ζωγραφικής, δικοί μου βέβαια. (σε τι κατάσταση έχω φτάσει για να γράφω τέτοια ανακοίνωση)

 

Υ.Γ.: Προς Εβίτα: Αν αναγνωρίσεις που είναι η τοποθεσία της τρίτης φωτογραφίας θα σου πω μπράβο.

Υ.Γ.2: Προς Χριστίνα, Θανάση: Αν δεν βρείτε από που είναι η δεύτερη φωτογραφία θα σας φτύσω.

Το τέλος τους κόσμου πλησιάζει #3

2η επέτειος σήμερα.

 

Οι περισσότεροι δεν θυμούνται ποια επέτειο γιορτάζουμε σήμερα αφού ούτε 28η ούτε 25η ούτε 21η έχουμε.

 

Να θυμίσω:

Πριν 2 χρόνια (2010) θυμάστε που ένας κύριος με καράφλα και μουστάκι διέκοψε το πρωινάδικο που βλέπατε; Στην αρχή νομίσατε πως ήταν κάποιο εμβόλιμο οδοιπορικό στα νησιά του Αιγαίου. Αλλά όχι. Άρχισε κάτι άσχημα λόγια να λέει. Και να’σου ΔΝΤ και χρέος και θυσίες. Και τότε όλοι ταραχτήκατε. Όμως εδώ είμαστε μετά από ΔΥΟ ολόκληρα χρόνια και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Λες και θα ερχόταν η συντέλεια του κόσμου.

 

Εφέτος πέφτει και του Αγίου Γεωργίου. Διπλή γιορτή.