Wednesday, February 23, 2011
Πρόβλημα στην άσφαλτο
Κάποια στιγμή δεν ξέρεις ποιο είναι το όνομά σου.
Κάποτε καταλαβαίνεις πως δεν μπορείς να κουνηθείς.
Όσο και αν προσπαθήσεις, δεν μπορείς να θυμηθείς από που ξέρεις τα άτομα που φαίνεται να σε ξέρουν.
Θα κοιμάσαι όλο και πιο συχνά, όλο και πιο πολύ.
Σύντομα τον αυγουστιάτικο ήλιο. Τα πόδια σου θα είναι βυθισμένα στην άμμο. Θα κοιτάς μόνο την θάλασσα.
Δεν είναι κανείς τριγύρω.
Κι εσύ κοιτάς την θάλασσα.
Μόνο την θάλασσα.
Monday, February 21, 2011
Όσα ο χρόνος δεν μπορεί να σβήσει
Θυμήθηκα τι μου είχες πει Ε.
Πάνε λίγα χρόνια, μα εγώ ακόμα το θυμάμαι.
Πιθανόν εσύ να το έχεις ξεχάσει.
Δεν σήμαινε τίποτα για σένα.
Εγώ όμως δεν το ξέχασα., δεν μπορώ να το ξεχάσω.
Να κοιμάσαι ήσυχα τα βράδια.
Wednesday, February 9, 2011
Ύστατη Απάθεια
Sunday, February 6, 2011
Απόπειρα #1
Monday, January 31, 2011
Βάλε να παίξει δυνατά
It's getting hard to go to sleep at night
And hard to get up in the morning
I tell myself, I'm going too hard, too rash, too long, too long
But this is not the truth
There's no sign of no big break down
It's just these little things that keep putting me of the track
Yeah, I have a notion of moving around in circles
Things just keep getting worse and worse
'Til they get all the way around
And then eveything turns out alright
In one single flash I see both shows
Computer, cigarettes, photograph, pens and pencils
Δεν θα νοιαστώ ούτε για τα μαθήματα, ούτε για τα λεφτά, ούτε για άλλες μαλακίες.
Friday, January 28, 2011
Δέσποινα
Κάποτε ήθελες να ζήσεις μια ζωή γράφοντας ποιήματα.
Κάποτε πραγματικά το πίστευες.
Ήθελες ένα σπίτι στην Νέα Ζηλανδία.
Ένα παλιό Citroen για να γυρίζεις όπου σου κάνει κέφι.
Ή μια βάρκα στην Βαϊκάλη.
Ένα υπόγειο στο Τόκιο.
Ή ένα εξοχικό στην Γρανάδα.
Δεν άκουγες κανέναν.
Έκανες μόνο το δικό σου.
Κάποτε θα άλλαζες ένα κομματάκι από την ζωή μας.
Από την ζωή μου.
Σήμερα έχεις πέσει σε λήθαργο.
Έναν μακρύ ύπνο.
Ίσως να μην ξυπνήσεις ποτέ.
Εγώ θέλω να σε θυμάμαι όπως ήσουν όταν σε γνώρισα.
Σε ανάμνηση της ελπίδας που μου έδωσες.
Monday, January 24, 2011
Γιώργος Ξ. Στογιαννίδης, Άτιτλο (Θα μείνουμε πάλι μονάχοι...)
με τις προσδοκίες που θρέψαμε λίγο πριν απ' την καταστροφή,
όταν οι πεταλούδες ματώναν το στήθος
κι η φτώχεια τούτη η αναπηρία της ψυχής
μάς έκλεινε για μιαν ακόμη φορά την πόρτα.
Ούτε η θάλασσα η υλική
ούτε η αλήθεια του τζίτζικα μάς κρατούν.
Το φως έμεινε απ' έξω
κι εδώ ολόγυρα στο σκαμμένο λάκκο
μαζεύτηκαν οι ψυχές.
Τις έφερε η απεγνωσμένη τους πράξη.
Θυμούνται τον τελευταίο πυροβολισμό
κι ύστερα στο σκοτάδι που έπεσε στη ζωή τους
για πάντα∙ τίποτε άλλο.
Όμως το βράδυ τα πτώματα πληθαίνουν
πέφτουν απ' την οροφή απ' τον ουρανό
πέφτουν απ' τον φεγγίτη σκοτώνουν το φως
ύστερα έρχεται η νύχτα και τα εξαφανίζει.
Λίγο πριν ξημερώσει ένας πετεινός θα λαλήσει
θα διώξει το δαίμονα, θ' ανοίξει τα όνειρα
θα καλημερίσει μαχαίρια
θ' αστράψουν προφητείες στα μάτια μας πάλι.
Εύκολη που κάναμε την ψυχή μας!
Friday, January 21, 2011
can’t get it out of my Head
Did you phone
Over me my love
Over me
Tell me why
Did you phone
Over me my love
Over me
Tell me why
Did you phone
Over me my love
Tuesday, January 18, 2011
Κατα-πληκτικό!
Μπορεί ακόμα να νιώθω χάλια, αλλά θα κάνω μια προσπάθεια.
Κι εκεί που διάβαζα σήμερα, λέω “και δεν κάνω ένα διάλειμμα;”
Ανοίγω την τιβι. Εκπαιδευτική τηλεόραση, όπως πάντα σε όλα τα κανάλια.
Αλλά μέσα στο σκότος και στο χάος των ραδιοκυμάτων, ένα φως ξεχωρίζει και σε ξυπνάει από τον λήθαργο.
Τι άλλο θα μπορούσε να είναι;
“Ένας μαγνήτης των 50Ε”, θα πει ένας άσχετος που τον πιάνουν κορόιδο στο πρατήριο.
Τώρα όμως ξέχνα τα πενηντάρικα που έφευγαν από το πορτοφόλι πριν καταλάβεις ότι μπήκαν.
Μάλιστα!
Οικονομία έως και 287% στα έξοδα καυσίμων!
Τώρα μπορείς να κρατήσεις το σαράβαλο του παππού σου που το ‘χε από το ‘30 και θα το έστελνες για απόσυρση. Γιατί τώρα τα αγωνιστικά ωχριούν μπροστά του! Θα νιώσεις επιτέλους και εσύ την εμπειρία να προσπερνάς τα 4χ4 όταν τρέχεις με 160 και να τα στείλεις εκεί που πραγματικά ανήκουν!!!
Τέρμα πια οι ατέλειωτες ώρες ντροπής όταν η πυροσβεστική έτρεχε από πίσω σου γιατί νόμισαν ότι πήρες φωτιά. Με το νέο προϊόν τέλος το ντουμάνι που έβγαινε από την εξάτμιση αλλά και οι επισκέψεις στο αστυνομικό τμήμα για διατάραξη κοινής ησυχίας.
Μάλλον ενθουσιαστήκατε;
Το ίδιο κι εγώ!
Εσύ Τσάβεζ τι λες;
Νομίζω είναι ξεκάθαρος.
Ως εδώ ήταν δεν αντέχω άλλο.
Θα το αφήσω χιουμοριστικό ως έχει.
Καληνύχτα.
Friday, January 14, 2011
Στεναχώρια
Χωρίς υπερβολές, δεν έχω νιώσει τόσο άσχημα πότε μέχρι τώρα στην ζωή μου.
Και η αλήθεια είναι πως δεν έγινε κάτι ιδιαίτερο που να με πείραξε.
Ή μάλλον έγινε.
Ήτανε μερικά μαζεμένα από μέρες και αυτή η αίσθηση που έχω από το μεσημέρι.
Σαν να έγινε κάτι πίσω από την πλάτη μου.
Σαν όλοι να το ξέρουν και να γελούν που ακόμα δεν το κατάλαβα.
Δημήτρη, αν το διαβάζεις αυτό, τώρα καταλαβαίνω πόσο ίσως σε πείραξαν αυτά που είπα.
Ειλικρινά δεν το ήθελα.
Πόσο θα ήθελα να ξεχνούσα τα πάντα και τους πάντες σε μια στιγμή.
Να ζήσω μέσα στην λήθη για το υπόλοιπο που μου μένει.
Να μην ξέρω πως με λένε και από που ήρθα.
Και να μένω σε ένα νησί ξεχασμένο ακόμη κι απ’ τον Θεό.
Ώσπου να έρθει ο καιρός να ανταμώσω ξανά αυτούς που ξέχασα.
Και να κυλήσει μια αιωνιότητα με αναισθησία.
© 8SunHee



