Βγήκαν οι πρώτες φωτογραφίες. Ή μάλλον έχουν βγει εδώ και πολλές μέρες αλλά τώρα τις ανεβάζω.
Στην πραγματικότητα είναι έγχρωμες αλλά λόγω έλλειψης εξοπλισμού για σκανάρισμα και του ότι το φωτογραφείο σκανάρει σε άθλια ποιότητα, τις βγάζω σε ασπρόμαυρο που είναι πιο αξιοπρεπές το αποτέλεσμα. (πάλι όμως είναι…)
Σύντομα [ναι καλά] θα ανέβουν και άλλες.
Τετάρτη βράδυ, στην τηλεόραση βλέπω τα σαΐνια που μαγειρεύουν και εγώ είμαι λιγάκι κουρασμένος από το διήμερο σπριντ διαβάσματος που τελειώνει αύριο. Και μετά έρχεται άλλη μια ωραία και γεμάτη εβδομάδα στο φουλ. Και μετά γύρω στον μήνα και [μάλλον] ξεμπερδεύω, προσωρινά. Ότι θα κάναμε ταινία, θα έγραφα βιβλίο, θα πηγαίναμε εκδρομή –το τελευταίο παίζει ακόμα-.
Δεν θέλω να γράψω όμως για αυτά, αλλά για κάτι όχι μακριά του. Πρόσφατα σκέφτηκα πόσες είναι οι χαμένες ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια που έφυγαν για άλλα μέρη.
Πρώτος και πιο εκνευριστικός, ο ύπνος. Κοιμάμαι κατά μέσο όρο οκτώ ώρες την ημέρα, δηλαδή το ένα τρίτο της ημέρας, δηλαδή γύρω στα εφτά χρόνια από την ζωή μου. Με την προοπτική ότι θα ζήσω μέχρι τα εξήντα (απαισιόδοξη πρόβλεψη, οι αισιόδοξες κάνουν λόγο για κατοστάρι), αυτό μας κάνει πάνω από είκοσι χρόνια ύπνου. Ωωωωωωωωωωπα! ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΠΟΛΥΣ ΧΑΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ
Επόμενος ύποπτος, το πλύσιμο των πιάτων. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό ξοδεύω τέσσερα λεπτά/μέρα μόνο για να πλένω πιάτα. Αν τα προσθέσουμε, βγαίνει γύρω στην μια ημέρα τον χρόνο μόνο για να πλένεις πιάτα.
Είναι και η τουαλέτα, αλλά αυτά δεν λέγονται και οι υπολογισμοί αφήνονται στους αναγνώστες. Αν τα φτιάξετε θα καταλάβετε ότι βγαίνουν και εκεί πολλές μέρες.
Άσχετο αλλά οι από πάνω μάλλον πήραν μωρό που γκαρίζει όλη μέρα. Και δεν είχαν δώσει ενδείξεις, οπότε το μόνο που μπορώ να υποθέσω είναι ότι το έκλεψαν από κάπου.
Ο υπολογιστής κάνει επανεκκίνηση κάθε πεντάλεπτο χωρίς προφανή λόγο. Υποψιάζομαι ότι ανέπτυξε αλλεργία στο αντιβιοτικό του και φταρνίζεται κάθε τόσο.
Σχεδόν.
Θα τα γράψω σήμερα γιατί μάλλον δεν θα έχω καμία διάθεση να τα γράψω στην ώρα τους. Οπότε αν αγαπητέ αναγνώστη το ημερολόγιό σου λέει ακόμα 2011 σταμάτα την ανάγνωση και έλα πάλι όταν λέει 2012.
-Που λέει ο λόγος, αν θέλεις μπορείς να τα διαβάσεις και τώρα και να τα θυμηθείς όταν θα έχεις μπουκώσει με βασιλόπιτα.
Παρά τον –παραπλανητικό- τίτλο, δεν θα πω ευχές.
Μου τέλειωσαν στην προηγούμενη ανάρτηση για τα Χριστούγεννα. [για κάποιον λόγο ο ορθογράφος μου λέει να γράψω τα Χριστούγεννα με κεφαλαίο] <- ξεφεύγεις
Όπως έλεγα δεν θέλω να γράψω για καλές χρονιές, χαρούμενες γιορτές, αξέχαστα Φώτα και ανεπανάληπτο Πάσχα.
Συνεχίζοντας να γράφω ελπίζω πως θα σκεφτώ κάτι εναλλακτικό. Χωρίς τα αυτάκια “”
Εδώ θα μπει μια φωτογραφία για να μου δώσει περισσότερο χρόνο.
Εγώ την έβγαλα και αν τολμήσει κάποιος να πει ότι δεν του αρέσει ή ότι την έκλεψα, τότε να σηκωθεί να φύγει και να έρθει μόνο αν ζητήσει συγγνώμη.
Ναι αυτό ήταν. Βιάζομαι να φύγω.
Δοκιμαστικό Σενάριο – Τίτλοι Αρχής
Τώρα πια που πέρασε η φρενίτιδα των Χριστουγέννων, μπορώ να δημοσιεύσω την δική μου επιστολή στον παχουλό άγιο που μερικά παιδάκια νομίζουν ακόμα ότι υπάρχει.
“Αγαπητέ άγιε,
Με λένε Πετράκο, αν και αυτό το ξέρεις. Για φέτος τα Χριστούγεννα δεν θέλω να σου ζητήσω το κουκλόσπιτο της Barbie, ούτε το PS3 με τιμονιέρα και το καινούργιο GT, ούτε καινούργιο σπίτι όπως ζητάνε πολλά παιδάκια και κουράζουν τα κακόμοιρα τα ξωτικά σου.
Δεν θέλω ούτε ειρήνη στο κόσμο ή να μην πεινάνε τα παιδάκια στην Αφρική ή να σωθούν οι θαλάσσιες χελώνες.
Το μόνο που σου ζητάω αυτές τις άγιες μέρες είναι να βάλεις το χεράκι σου να να φτιάξεις λίγο τα πράγματα στην χώρα μου, την Ελλάδα.
Δυστυχώς είναι πολύ άσχημα, κόσμος απολύεται, δεν έχει να φάει, δεν έχει που να κοιμηθεί το βράδυ και τους βάζουν να πληρώσουν παραπάνω από όσα έχουν.
Για φέτος ζητώ από σένα άγιε, να να βοηθήσεις τους τραπεζίτες, τους εφοπλιστές, τους βουλευτές και τους γιατρούς που τους χτυπάνε χωρίς σταματημό με νέους φόρους. Είναι μια τεράστια αδικία και κάποιος πρέπει να κάνει κάτι. Οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι δεν χορταίνουν να τρώνε λεφτά.
Αρχίζω να φοβάμαι πως μια μέρα θα μπουν στο σπίτι μας. Ο καλός πατέρας μου έχει μια φιλανθρωπική οργάνωση που μοιράζει από μια Cayenne σε όσες οικογένειες έχασαν το 4x4 τους. Να έβλεπες μόνο πόσο χαρούμενοι είναι όταν τους δίνουμε το κλειδί.
Το καλύτερο παιδί του κόσμου, Πετράκος. “
Καλά (περασμένα) Χριστούγεννα
Ο Χάρης είναι ιατροδικαστής. Όλη μέρα ασχολείται με πτώματα. Αυτή είναι η δουλεία του. Δεν παραπονιέται, δεν αισθάνεται την παραμικρή αηδία. Του αρέσει να βλέπει εκεί που όλοι αποστρέφουν το βλέμμα, να βλέπει ό,τι οι άλλοι δεν μπορούν να δουν.
Όταν δεν δουλεύει του αρέσει να πηγαίνει σινεμά και να βλέπει παλιές ταινίες σε επανέκδοση. Κάνει συλλογή μπαχαρικών, έχει μάλιστα στην συλλογή του πάνω από δεκαπέντε διαφορετικά είδη πιπεριού. Ποιος να το πίστευε πως υπάρχουν τόσα πολλά;
Μένει στην μονοκατοικία της γιαγιάς του, στην Αθήνα. Η γιαγιά του, η Ερμιόνη, έχει αρκετά χρόνια που πέθανε. Αυτή τον μεγάλωσε. Μπορεί το σπίτι να είναι παλιό άλλα δεν μπορεί να φύγει. Καμιά φορά αισθάνεται πολύ άσχημα με όλες τις πολυκατοικίες που ρίχνουν την σκιά τους πάνω στο σπίτι του. Στην βεράντα έχει φυτέψει πολλές γλάστρες με μέντα και δυόσμο. Δοκίμασε να βάλει και λεβάντα, αλλά από τα αποτελέσματα μάλλον είναι αλλεργικός σε αυτή.
Μερικά βράδια του χειμώνα, χωρίς πολύ κρύο, χιόνι ή βροχή, παίρνει ένα βιβλίο και μια θερμάστρα για να διαβάσει στο μπαλκόνι του. Μέσα η ατμόσφαιρα γίνεται πολύ βαριά και έτσι τον ευχαριστεί να περνάει την ώρα του δίπλα στον δυόσμο.
Ένα βράδυ σαν και αυτό ήταν που συνέβη. Μια νεαρή γυναίκα, γύρω στα είκοσι τέσσερα με είκοσι έξι την έκανε, τράκαρε μπροστά στο σπίτι του. Η αστυνομία είπε πως ήταν μεθυσμένη όταν οδηγούσε. Παρά την σοβαρότητα του ατυχήματος, η γυναίκα δεν τραυματίστηκε σοβαρά.
Την ερχόμενη Κυριακή (16/10) επιμελούμαι ραδιοφωνικής εκπομπής με μουσική ταινιών των 80’s- μέρος Α’.
Όσοι τολμηροί μπορούν να με ακούσουν στο ίντερνετ: http://www.studioe.gr ή αν κάποιος μένει Γιάννενα στα 103 FM.
Κυριακή 16/10 20:00-21:00 Studio E (http://www.studioe.gr)
Για τα επόμενα δύο μέρη (Β’ και Γ’) θα φροντίσω να ενημερώσω εγκαίρως.
au revoir
